Москва
+7-929-527-81-33
Вологда
+7-921-234-45-78
Вопрос юристу онлайн Юридическая компания ЛЕГАС Вконтакте

Новости от 16 мая 2020 года из блога, посвященного практике в Европейском суде по правам человека ЕСПЧ

Обновлено 16.05.2020 04:03

 

Постановление ЕСПЧ от 17 октября 2019 года по делу "G.B. и другие (G.B. and Others) против Турции" (жалоба N 4633/15).

В 2015 году заявителям была оказана помощь в подготовке жалобы. Впоследствии жалоба была коммуницирована Турции.

По делу успешно рассмотрена жалоба на содержание заявителей под стражей без каких-либо законных оснований, отсутствие у них эффективного средства правовой защиты. По делу допущено нарушение требований пункта 4 статьи 5, статьи 13, статьи 3, пункта 1 статьи 5 Конвенции о защите прав человека и основных свобод.

 

ОБСТОЯТЕЛЬСТВА ДЕЛА

 

Заявителями по делу являлись граждане Российской Федерации: мать (первая заявительница) и ее трое детей (второй - четвертый заявители). Трое малолетних заявителей содержались под стражей три месяца без каких-либо законных оснований в Центре для перемещаемых лиц иля (области) Кумкапы (Kumkapi) до рассмотрения их ходатайства о предоставлении убежища и их депортации. Канцелярия губернатора соответствующего иля (области) выдала постановление на задержание первой заявительницы. Заявители шесть раз безуспешно обжаловали незаконность своего административного содержания под стражей согласно Закону N 6458 мировому судье г. Стамбула, а также подали отдельную жалобу в Конституционный суд Турции, когда они еще содержались под стражей. Затем заявителей перевели в Центр для перемещаемых лиц в иле (области) Газиантепе (Gaziantep) и в итоге освободили по решению мирового судьи этого иля (области), который на основании последнего постановления губернатора иля (области) Газиантепа признал содержание заявителей под стражей незаконным. Заявители были освобождены, пока их дело еще рассматривалось Конституционным судом Турции.

 

ВОПРОСЫ ПРАВА

 

По поводу соблюдения пункта 4 статьи 5 Конвенции. Согласно пункту 6 статьи 57 и пункту 7 статьи 68 Закона N 6458 иностранные граждане, помещенные под стражу в административном порядке, могут оспорить законность своего содержания под стражей в мировом суде, а судья должен принять окончательное решение по жалобе в течение пяти дней.

(a) Ситуация, касавшаяся второго - четвертого заявителей (малолетних детей). Буквальное прочтение указанного закона позволяет предположить, что только мировые судьи были полномочны рассматривать вопрос о законности административных решений, на основании которых иностранные граждане заключались под стражу, тем самым исключая из сферы своей юрисдикции лиц, помещенных под стражу без данного решения. Именно в такой ситуации оказались второй - четвертый заявители в мировом суде г. Стамбула.

Перед тем, как их перевели в иль (область) Газиантеп и освободили по решению мирового судьи этого иля (области), заявители находились в правовом вакууме на протяжении длительного периода и не имели в своем распоряжении эффективного средства правовой защиты. Пределы рассмотрения дела мировым судьей иля (области) Газиантепа, который постановил освободить заявителей из-под стражи, были ограничены законностью постановления губернатора иля (области) Газиантепа о заключении заявителей под стражу, но не касались периода, когда заявители ранее содержались под стражей в г. Стамбуле без какого-либо официального решения.

(b) Ситуация, касавшаяся первой заявительницы (матери). Не были указаны причины, объясняющие, почему факторы, которые привели мировой суд иля (области) Газиантепа, в конечном счете, к решению о незаконности содержания первой заявительницы под стражей, такие как отсутствие каких-либо объяснений или доказательств, обосновывавших ее содержание под стражей, а также отсутствие вступившего в силу решения об отклонении ходатайства о предоставлении убежища, не были или не могли быть приняты во внимание мировым судом г. Стамбула, учитывая, что они существовали с самого начала обжалуемой ситуации.

Еще более важным, чем длительность индивидуального производства, был общий эффект ненадлежащего пересмотра мировым судом г. Стамбула последующих решений, поскольку это привело к необоснованному продлению срока содержания первой заявительницы под стражей, таким образом значительно подрывая эффективность механизма судебного рассмотрения, установленного Законом N 6458.

(c) Индивидуальная жалоба в Конституционный суд Турции. Заявители жаловались как на незаконность их содержания под стражей, так и на неспособность мирового суда г. Стамбула эффективно рассмотреть вопрос о его законности. Заявители обратили внимание Конституционного суда Турции на то, что их содержали под стражей без изучения возможности применения к ним иных альтернативных мер, несмотря на их уязвимое положение как одинокой матери и трех малолетних детей, и им не сообщали о причинах их содержания под стражей.

Индивидуальная жалоба в Конституционный суд Турции в принципе может считаться надлежащим средством защиты по смыслу пункта 4 статьи 5 Конвенции. Однако Конституционный суд Турции не рассмотрел жалобы заявителей на нарушение их права на свободу. Примерно через три с половиной года после подачи индивидуальной жалобы Конституционный суд Турции просто постановил, что, поскольку содержание заявителей под стражей в рассматриваемый период было признано незаконным мировым судом иля (области) Газиантепа и их освободили, заявители могли обратиться в административные суды за получением компенсации в связи с незаконным содержанием под стражей.

После подачи жалобы в Конституционный суд Турции заявители содержались под стражей (в административном порядке) еще 50 дней, в течение которых он не предпринял никаких действий по рассмотрению их жалобы. Хотя Европейский Суд в принципе готов допустить более длительное рассмотрение дел в конституционных судах при условии, что первоначальное постановление о содержании лица под стражей вынесено судом в рамках процедуры, предоставляющей соответствующие гарантии надлежащего процесса, конституционные суды, тем не менее, также должны соблюдать требование безотлагательности. В настоящем деле Конституционный суд Турции не действовал с той быстротой, которую требовали обстоятельства дела.

Во-первых, в случаях, когда постановление о заключении лица под стражу вынесено не судьей, последующее судебное рассмотрение законности этого постановления должно осуществляться с большей быстротой, чем рассмотрение судебного постановления о заключении под стражу. Постановление о заключении заявителей под стражу было вынесено или должно было быть вынесено администрацией губернатора, которая являлась административным органом власти. Мировой суд г. Стамбула, который являлся судом первой инстанции по рассмотрению вопросов о законности заключения лиц под стражу в административном порядке, в течение первых трех месяцев, когда заявители содержались под стражей, либо вообще не осуществил данное рассмотрение, либо оно не имело никакого эффекта. При таких обстоятельствах Конституционный суд Турции должен был рассмотреть жалобу заявителей гораздо быстрее.

Во-вторых, в исключительных случаях, если органы внутригосударственной власти решают заключить под стражу ребенка и его/ее родителей в целях, связанных с миграцией, законность данного решения должна быть безотлагательно рассмотрена властями всех инстанций. В отсутствие какого-либо объяснения тому, почему Конституционный суд Турции не мог рассмотреть вопрос о законности содержания заявителей под стражей, когда они еще находились в этой ситуации, которая продолжалась существенный период, указанный суд не проявил должного усердия, которого требовали обстоятельства дела. Это особенно верно с учетом того, что дело заявителей не было сложным и что заявители представили четкие доводы, обжалуя незаконность их заключения под стражу, которые можно было легко проверить материалами дела, не проводя дальнейшего расследования.

В-третьих, хотя Конституционный суд Турции отметил, что незаконность содержания заявителей под стражей уже была установлена мировым судом иля (области) Газиантепа, поэтому возможность получения компенсации являлась бы для заявителей эффективным средством правовой защиты, решение мирового суда касалось только незаконности постановления губернатора о заключении заявителей под стражу и не затрагивало содержание заявителей под стражей во время их нахождения в г. Стамбуле. Вопрос о законности содержания заявителей под стражей в течение указанных трех месяцев ни разу не являлся предметом эффективного судебного рассмотрения, что также уменьшало шансы заявителей получить какую-либо компенсацию за данный период.

(d) Заключение. И мировой суд г. Стамбула, и Конституционный суд Турции не рассмотрели эффективно и безотлагательно жалобы на незаконность содержания заявителей под стражей. Установленный Законом N 6458 механизм, по-видимому, оказался абсолютно неэффективным в случае, когда заключение под стражу малолетнего лица (в контексте миграции) не было основано на административном решении. Вместе с тем вывод по данному пункту следует рассматривать с учетом особых обстоятельств настоящего дела, и он не должен признаваться как ставящий под сомнение общую эффективность механизмов судебного рассмотрения, предусмотренного Законом N 6458, или подачи индивидуальной жалобы в Конституционный суд Турции.

 

ПОСТАНОВЛЕНИЕ

 

По делу было допущено нарушение требований пункта 4 статьи 5 Конвенции (принято единогласно).

По поводу соблюдения статьи 13 Конвенции. Условия содержания заявителей под стражей являлись нарушением статьи 3 Конвенции, поэтому их жалоба является "подлежащей доказыванию" в целях статьи 13 Конвенции.

Конституционный суд Турции не рассмотрел на предмет приемлемости и по существу жалобы заявителей в тот период, когда они содержались под стражей, что негативно повлияло на эффективность механизма подачи индивидуальной жалобы как средства правовой защиты в данном конкретном деле. Учитывая очевидную уязвимую ситуацию трех малолетних заявителей и проблемы, имевшие место в Центре для перемещаемых лиц иля (области) Кумкапы, которые были хорошо известны международным органам и властям государства-ответчика, а также тот факт, что Конституционный суд Турции явно выступал в качестве суда первой инстанции в обстоятельствах настоящего дела, от указанного суда можно было бы ожидать проявления необходимой тщательности при рассмотрении жалоб заявителей на нарушение статьи 3 Конвенции.

Как только заявителей освободили из-под стражи, Конституционный суд Турции постановил, что "в случае освобождения из-под стражи иностранца эффективным правовым механизмом является иск о полном возмещении ущерба", который должен был быть подан в административный суд, который имел право присудить жертвам необходимую компенсацию. По этой причине Конституционный суд Турции признал жалобу заявителей на нарушение статьи 3 Конвенции неприемлемой для рассмотрения по существу в связи с неисчерпанием внутригосударственных средств правовой защиты. В то время как компенсационные средства защиты могут предоставить достаточное возмещение лицам, освобожденным из-под стражи, на момент подачи жалобы в Конституционный суд Турции заявители содержались под стражей. Следовательно, компенсационное средство правовой защиты, доступное исключительно после освобождения из-под стражи, не могло предоставить им эффективное средство правовой защиты в отношении их конкретных жалоб на нарушение статьи 3 Конвенции.

Механизм подачи индивидуальных жалоб в Конституционный суд Турции оказался неэффективен в отношении жалоб заявителей на условия содержания в Центре для перемещаемых лиц иля (области) Кумкапы. Кроме того, власти Турции не предложили каких-либо других средств правовой защиты, за исключением компенсационного, которые могли бы предоставить заявителям возможность получить достаточное возмещение в соответствующий период путем безотлагательного прекращения нарушения прав заявителей, гарантированных статьей 3 Конвенции.

 

ПОСТАНОВЛЕНИЕ

 

По делу было допущено нарушение требований статьи 13 Конвенции (принято единогласно).

Европейский Суд также единогласно установил нарушение требований статьи 3 Конвенции в отношении условий содержания заявителей в Центрах для перемещаемых лиц илей (областей) Кумкапы и Газиантепа и нарушение требований пункта 1 статьи 5 Конвенции в связи с тем, что второй - четвертый заявители содержались под стражей в отсутствие какого-либо официального решения об их заключении под стражу.

 

КОМПЕНСАЦИЯ

 

В порядке применения статьи 41 Конвенции. Европейский Суд присудил 2 250 евро первой заявительнице и по 20 000 евро второму - четвертому заявителям каждому в качестве компенсации морального вреда.

 

Источник публикации: https://espchhelp.ru/blog/3286-g-b-i-drugiye-protiv-turtsii .

 

 

AİHM'nin “G.B. ve Diğerleri (G.B. ve Diğerleri / Türkiye / Türkiye)” davasında 17 Ekim 2019 tarihli kararı (4633/15 şikayet).

2015 yılında başvuranlara şikayetin hazırlanmasında yardımcı olunmuştur. Akabinde şikayet Türkiye'ye iletilmiştir.

Dava, başvuranların herhangi bir yasal gerekçe ve etkili bir hukuk yollarının bulunmadığı gözaltına alınmasına ilişkin şikayeti başarıyla incelemiştir. Dava, İnsan Haklarının ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme'nin 5. maddesinin 4. maddesinin, 13. maddesinin, 3. maddesinin, 1. maddesinin şartlarını ihlal etmiştir.


Davanın koşulları


Davadaki başvuranlar Rusya Federasyonu vatandaşlarıydı: bir anne (ilk başvuran) ve üç çocuğu (ikinci ila dördüncü başvuranlar). Üç çocuk başvuran, iltica başvurusu ve sınır dışı edilme durumları incelenene kadar Kumkapı Yerinden Edilmiş Kişiler Merkezi'nde veya Kumkapı Bölgesinde hiçbir yasal dayanak olmaksızın üç ay gözaltında tutulmuştur. İlgili il (bölge) valiliği ilk başvuranı tutuklama kararı almıştır. Başvuranlar, İstanbul Barış Adaleti'nin 6458 sayılı Kanununa göre idari gözaltılarının yasadışı olduğuna altı kez başarısız bir şekilde başvurmuş ve Türk Anayasa Mahkemesi'ne halen gözaltında tutulurken ayrı bir şikayette bulunmuşlardır. Başvuranlar daha sonra Gaziantep'in siltindeki (bölge) Gaziantep'in Yerinden Edilmiş Kişiler Merkezine transfer edilmiş ve nihayetinde, Gaziantep il (bölge) valisinin son kararı temelinde, başvuranların tutukluluğunun yasadışı ilan edildiğini il (bölge) barış adaleti ile serbest bırakılmıştır. Başvuranlar, davaları Anayasa Mahkemesinde halen devam etmekte iken serbest bırakılmıştır.


HUKUK SORULARI


Sözleşmenin 5. maddesinin 4. paragrafına uygunluk ile ilgili. 6458 sayılı Kanunun 57. maddesinin 6. paragrafına ve 68. maddesinin 68. paragrafına göre, idari olarak gözaltına alınan yabancı uyruklular, sulh ceza mahkemesinde tutukluluklarının hukuka uygunluğuna itiraz edebilir ve yargıç, şikayet hakkında beş gün içinde nihai bir karar vermelidir.

(a) İkinci ila dördüncü başvuranlara (küçük çocuklar) ilişkin durum. Bu yasanın gerçek anlamda okunması, yalnızca barış adaletlerinin, yabancı vatandaşların alıkonulduğu idari kararların yasallığını göz önünde bulundurma yetkisine sahip olduğunu ve bu karar olmadan gözaltına alınan kişilerin yargı yetkisi dışında bırakıldığını göstermektedir. Öyle bir durumdaydı ki, İstanbul sulh ceza mahkemesinde ikinci ile dördüncü başvuranların bulunması.

Gaziantep il iline (ilçe) nakledilmeden ve o il (bölge) sulh yargıcısının kararı ile serbest bırakılmadan önce, başvuranlar uzun bir süre yasal bir boşluktaydılar ve ellerinde etkili bir hukuk yolu yoktu. Başvuranların gözaltına alınmasına karar vermeye karar veren Gaziantep'in sulh yargıcı iala'nın (bölge) yargılamalarının kapsamı, il (bölge) Gaziantep valisinin başvuranları alıkoyma kararının yasallığı ile sınırlıydı, ancak başvuranların daha önce g. Herhangi bir resmi karar olmaksızın İstanbul.

(b) Birinci başvurana (anne) ilişkin durum. Sulh yargıcısının (bölge) Gaziantep mahkemesine götüren faktörlerin nihayetinde ilk başvuranın tutukluluğunun yasadışı olmasına, örneğin tutukluluğunu haklı gösteren herhangi bir açıklamanın veya kanıtın bulunmamasına neden olduğunu açıklayan hiçbir neden gösterilmemiştir, ayrıca, yürürlüğe giren sığınma başvurusunu reddetme kararının bulunmaması, temyiz edilen durumun en başından beri var olmaları koşuluyla, İstanbul Şehir Mahkemesi tarafından dikkate alınamaz veya dikkate alınamaz.

Münferit yargılamaların süresinden daha da önemlisi, sonraki kararların İstanbul mahkemesi tarafından yapılan uygun olmayan incelemenin genel etkisi olmuştur, çünkü bu, birinci başvuranın makul olmayan bir şekilde uzun bir süre boyunca gözaltına alınmasına yol açmıştır, bu nedenle 6458 sayılı Kanun ile oluşturulan adli inceleme mekanizmasının etkililiğine önemli ölçüde zarar vermektedir.

(c) Türk Anayasa Mahkemesine bireysel şikayet. Başvuranlar, hem gözaltında tutulmalarının yasa dışı olması hem de İstanbul Dünya Mahkemesi'nin yasallığını etkili bir şekilde değerlendirememesi konusunda şikayette bulunmuşlardır. Başvuranlar, Türk Anayasa Mahkemesinin dikkatini, bekar anne ve üç küçük çocuk olarak savunmasız konumlarına rağmen kendilerine başka alternatif tedbirler uygulama olasılığını araştırmadan gözaltına alındıkları gerçeğine çağırarak gözaltına alınma nedenleri hakkında bilgilendirilmemiştir.

Türk Anayasa Mahkemesine yapılan bireysel bir şikayet, ilke olarak, AİHS'nin 5 § 4. maddesi anlamında uygun bir hukuk yolu olarak değerlendirilebilir. Ancak, Anayasa Mahkemesi, başvuranların özgürlük haklarının ihlali ile ilgili şikayetlerini incelememiştir. Bireysel bir şikayette bulunulduktan yaklaşık üç buçuk yıl sonra, Türk Anayasa Mahkemesi, başvuranların inceleme altındaki süre boyunca tutukluluğunun Sulh Ceza Mahkemesi ()) Gaziantep sulh yargıcısının dünya mahkemesi tarafından yasadışı ilan edildiğinden ve serbest bırakıldığından, başvuranların tazminat için idari mahkemelere başvurabileceğine hükmetmiştir. yasadışı gözaltıya bağlantılar.

Anayasa Mahkemesi'ne şikayette bulunduktan sonra, başvuranlar (idari olarak) 50 gün daha gözaltında tutulmuş ve bu süre zarfında şikayetlerini incelemek için herhangi bir işlem yapmamıştır. Mahkeme, prensip olarak, bir kişiyi alıkoymak için verilen ilk kararın, mahkeme tarafından uygun işlemlerin uygun garantilerini sağlayan bir prosedürün bir parçası olarak verilmesi koşuluyla, anayasa mahkemelerinde daha uzun yargılamalara izin vermeye hazır olsa da, anayasa mahkemeleri yine de aciliyet şartına uymak zorundadır. Mevcut davada, Türk Anayasa Mahkemesi davanın şartlarının gerektirdiği hızda hareket etmemiştir.

İlk olarak, bir kişiyi gözaltına alma kararının bir hakim tarafından verilmemesi durumunda, bu kararın yasallığına ilişkin daha sonra adli inceleme, bir adli alıkonulma kararının değerlendirilmesinden daha çabuk yapılmalıdır. Başvuranların tutukluluk emri, idari makam olan valinin idaresi tarafından verilmiş veya verilmelidir. Başvuranların gözaltına alındığı ilk üç ay boyunca kişilerin idari gözetim altında tutulmasının yasallığını inceleyen ilk derece mahkemesi olan İstanbul Sulh Ceza Mahkemesi, ya incelemeyi yapmamış ya da hiçbir etkisi olmamıştır. Bu gibi durumlarda, Türk Anayasa Mahkemesi, başvuranların şikayetlerini çok daha hızlı değerlendirmiş olmalıdır.

İkincisi, istisnai durumlarda, yerel makamlar bir çocuğu ve ailesini göçle ilgili amaçlarla tutuklamaya karar verirlerse, bu kararın yasallığı tüm vakaların yetkilileri tarafından derhal dikkate alınmalıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi'nin, başvuranların tutukluluğunun, önemli bir süre devam eden bu durumdayken neden yasal olduğunu düşünemediğine dair herhangi bir açıklamanın olmaması durumunda, mahkeme davanın koşullarının gerektirdiği titizliği göstermemiştir. Bu, özellikle, başvuranların davasının karmaşık olmadığı ve başvuranların, daha fazla soruşturma yapılmaksızın dava dosyası tarafından kolayca doğrulanabilecek, gözaltında tutulmalarının hukuka aykırı olduğuna dair açık argümanlar sundukları göz önüne alındığında geçerlidir.

Üçüncüsü, Türk Anayasa Mahkemesi, başvuranların tutuklanmasının yasadışılığının hâlâ Sulh Ceza Meclisi (bölge) Gaziantep sulh ceza mahkemesi tarafından oluşturulduğunu belirtmesine rağmen, bu nedenle tazminat kazanma olasılığı, başvuranlar için etkili bir çözüm olacaktır, sulh yargıcısının kararı sadece valinin kararının usulsüzlüğü ile ilgilidir. başvuranların tutuklanması ve İstanbul'daki kalışları sırasında başvuranların tutuklanmasından etkilenmemiştir. Başvuranların belirtilen üç ay boyunca alıkonulmasının hukuka uygunluğu konusu, hiçbir zaman etkili bir adli incelemeye konu olmamıştır ve bu da başvuranların söz konusu dönem için herhangi bir tazminat alma şansını azaltmıştır.

(d) Sonuç. Hem İstanbul Uluslararası Adalet Divanı hem de Türk Anayasa Mahkemesi, başvuranların yasadışı olarak gözaltına alınmasına ilişkin şikayetleri etkili ve acilen ele almamıştır. Görünüşe göre 6458 sayılı Kanunla kurulan mekanizmanın, bir küçüğün (göç bağlamında) gözaltına alınması idari bir karara dayanmadığında tamamen etkisiz hale gelmiştir. Aynı zamanda, bu maddeye ilişkin sonuç, mevcut davanın özel koşulları ışığında göz önünde bulundurulmalı ve 6458 sayılı Kanun ile öngörülen adli inceleme mekanizmalarının genel etkinliği veya Türk Anayasa Mahkemesi'ne bireysel bir şikayet sunulması konusunda şüphe uyandırıcı olarak görülmemelidir.


ÇÖZÜM


Dava, Sözleşme'nin 5. maddesinin 4. maddesinin (oybirliğiyle kabul edildi) ihlal edildiğine karar vermiştir.

Sözleşme'nin 13. maddesine uyum konusunda. Başvuranların alıkonulma koşulları AİHS'nin 3. maddesini ihlal etmiştir, bu nedenle şikayetleri AİHS'nin 13. maddesi uyarınca “kanıtlanmaya yatkındır”.

Türk Anayasa Mahkemesi, başvuranların, tutuklandıkları süre zarfında, şikayetlerinin kabuledilebilirliğini ve esaslarını incelememiş ve bu da bu özel davada bireysel şikayet mekanizmasının etkinliğini olumsuz etkilemiştir. Üç çocuk başvurucunun bariz savunmasız durumu ve uluslararası yetkililer ve davalı Devlet yetkilileri tarafından iyi bilinen Kumkapı Yerinden Edilmiş Kişiler Merkezi'ndeki sorunlar ve Türk Anayasa Mahkemesi'nin ilk mahkeme olarak açıkça hareket ettiği gerçeği göz önüne alındığında mevcut davanın koşullarında, belirtilen mahkemenin, başvuranların AİHS'nin 3. maddesinin ihlali ile ilgili şikayetlerini incelerken gerekli titizliği göstermesi beklenebilirdi.

Başvuranlar gözaltından çıkar çıkmaz, Türk Anayasa Mahkemesi, “bir yabancının gözaltından serbest bırakılması durumunda, etkili bir yasal mekanizmanın hasar için tam tazminat talebidir”, ki bu da mağdurlara gerekli tazminatı verme hakkına sahipti. tazminat. Bu nedenle Türk Anayasa Mahkemesi, başvuranların, iç hukuk yollarının tüketilmemesinin esaslarına ilişkin olarak AİHS'nin 3. maddesinin ihlal edildiğine ilişkin şikayette bulunduğunu açıklamıştır. Telafi yolları, gözaltından serbest bırakılan kişilere yeterli tazminat sağlayabilirken, başvuranlar, Anayasa Mahkemesi'ne şikayette bulundukları sırada gözaltına alınmıştır. Sonuç olarak, ancak gözaltından serbest bırakıldıktan sonra mevcut olan telafi edici bir hukuk yolu, AİHS'nin 3. maddesinin ihlal edildiği özel şikayetleri konusunda etkili bir hukuk yolu sağlayamamıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesine bireysel şikayette bulunma mekanizmasının, başvuranların Kumkapı İlya (bölge) yerinden edilmiş kişiler merkezinde tutukluluk koşulları ile ilgili şikayetlerine ilişkin olarak etkisiz olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca, Türk makamları, tazminat hariç, başvuranlara, AİHS'nin 3. maddesi ile güvence altına alınan başvuranların haklarının ihlalini derhal sona erdirerek, ilgili dönemde yeterli tazminat alma imkânı sağlayacak başka herhangi bir yasal yol sunmamıştır.


ÇÖZÜM


Dava, Sözleşme'nin 13. maddesinin (oybirliğiyle kabul edildi) ihlal edildiğine karar vermiştir.

Mahkeme ayrıca, oybirliğiyle, Kumkapı ve Gaziantep'in yerinden edilmiş kişilerin (bölgeler) merkezlerinde başvuranların tutukluluk koşulları ve AİHS'nin 5 § 1. maddesinin ihlal edilmemesi nedeniyle AİHS'nin 5 § 1. maddesinin ihlal edildiğine karar vermiştir. alıkonulmasına ilişkin herhangi bir resmi karar.


TAZMİNAT


Sözleşmenin 41. maddesinin uygulanmasında. Mahkeme, birinci başvurana 2.250 Euro, ikinci ve dördüncü başvuranlara 20.000 Euro ödenmiştir.


Yayının kaynağı: https://espchhelp.ru/blog/3285-g-b-ve-digerleri-turkiye-davasinda .

 

 

ECHR judgment of 17 October 2019 in the case of “G.B. and Others (G.B. and Others) v. Turkey” (application No. 4633/15).

In 2015, the applicants were assisted in preparing the application. Subsequently, the application was communicated to Turkey.

The case has successfully examined the application about the applicants' detention without any legal justification and their lack of an effective remedy. The case has violated the requirements of paragraph 4 of Article 5, Article 13, Article 3, paragraph 1 of Article 5 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms.


Circumstances of the case


The applicants in the case were the citizens of the Russian Federation: a mother (the first applicant) and her three children (second to fourth applicants). The three juvenile applicants were detained for three months without any legal basis at the Kumkapi Center for Displaced Persons or the Kumkapi Region until their asylum application and their deportation were examined. The office of the governor of the respective il (region) issued a decision to detain the first applicant. The applicants unsuccessfully appealed six times to the illegality of their administrative detention under Law N 6458 of the Justice of the Peace of Istanbul, and also lodged a separate complaint with the Turkish Constitutional Court while they were still being detained. The applicants were then transferred to the Gaziantep Center for Displaced Persons in the silt (region) of Gaziantep and eventually released by the justice of the peace of that il (region), who, on the basis of the latest decision of the governor of the il (region) of Gaziantep, declared the applicants' detention unlawful. The applicants were released while their case was still pending before the Turkish Constitutional Court.


QUESTIONS OF LAW


Concerning compliance with article 5, paragraph 4, of the Convention. According to paragraph 6 of Article 57 and paragraph 7 of Article 68 of Law No. 6458, foreign citizens who are administratively detained can challenge the lawfulness of their detention in a magistrate court, and the judge must make a final decision on the complaint within five days.

(a) The situation concerning the second to fourth applicants (young children). A literal reading of this law suggests that only justices of the peace were empowered to consider the legality of administrative decisions on the basis of which foreign citizens were detained, thereby excluding persons detained without this decision from their jurisdiction. It was in such a situation that the second to fourth applicants in the magistrates ’court in Istanbul were found.

Before they were transferred to ghaziantep to il (region) and released by decision of the magistrate of that il (region), the applicants were in a legal vacuum for a long period and did not have at their disposal an effective remedy. The scope of the proceedings by the magistrate iala (region) of Gaziantep, who decided to release the applicants from custody, was limited by the legality of the decision of the governor of ili (region) Gaziantep to detain the applicants, but did not concern the period when the applicants were previously detained in g. Istanbul without any formal decision.

(b) The situation concerning the first applicant (mother). No reasons were given explaining why the factors that led to the Magistrate’s (regional) court of Gaziantep ultimately led to the decision on the unlawfulness of the first applicant’s detention, such as the absence of any explanation or evidence justifying her detention, as well as the absence of a decision to reject the asylum application that entered into force, was not or could not be taken into account by the Istanbul City Court, given that they existed from the very beginning of the situation complained of.

Even more important than the length of the individual proceedings was the general effect of the inappropriate review by the world court of Istanbul of subsequent decisions, since this led to an unreasonably prolonged detention of the first applicant, thereby significantly undermining the effectiveness of the judicial review mechanism established by Law No. 6458.

(c) An individual complaint to the Turkish Constitutional Court. The applicants complained about both the unlawfulness of their detention and the failure of the Istanbul World Court to effectively consider its legality. The applicants called the attention of the Turkish Constitutional Court to the fact that they were detained without exploring the possibility of applying other alternative measures to them, despite their vulnerable position as a single mother and three young children, and they were not informed of the reasons for their detention.

An individual complaint to the Turkish Constitutional Court can in principle be considered an appropriate remedy within the meaning of Article 5 § 4 of the Convention. However, the Turkish Constitutional Court did not examine the applicants' complaints about a violation of their right to freedom. About three and a half years after the filing of an individual complaint, the Turkish Constitutional Court simply ruled that since the applicants 'detention during the period under review had been declared unlawful by the Magistrates ’(region) Gaziantep magistrates' court and they were released, the applicants could appeal to the administrative courts for compensation in links to unlawful detention.

After filing a complaint with the Turkish Constitutional Court, the applicants were detained (administratively) for another 50 days, during which he took no action to examine their complaint. Although the Court is, in principle, prepared to allow longer proceedings in constitutional courts, provided that the initial order to detain a person is issued by a court as part of a procedure that provides appropriate guarantees of due process, the constitutional courts must nevertheless comply with the urgency requirement. In the present case, the Turkish Constitutional Court did not act with the speed required by the circumstances of the case.

Firstly, in cases where the decision to detain a person was not issued by a judge, subsequent judicial review of the lawfulness of this decision should be carried out more quickly than consideration of a judicial detention order. The applicants' detention order was or should have been issued by the governor's administration, which was the administrative authority. The Istanbul Magistrates Court, which was the first instance court to examine the lawfulness of administrative detention of persons during the first three months, when the applicants were detained, either did not carry out the examination at all or had no effect. In such circumstances, the Turkish Constitutional Court should have considered the applicants' complaint much faster.

Secondly, in exceptional cases, if domestic authorities decide to detain a child and his / her parents for purposes related to migration, the legality of this decision should be immediately considered by the authorities of all instances. In the absence of any explanation as to why the Turkish Constitutional Court could not consider the lawfulness of the applicants' detention while they were in this situation, which lasted a substantial period, the court did not display the due diligence required by the circumstances of the case. This is especially true given that the applicants' case was not complicated and that the applicants presented clear arguments appealing the unlawfulness of their detention, which could be easily verified by the case file without further investigation.

Thirdly, although the Turkish Constitutional Court noted that the illegality of the applicants' detention had already been established by the Magistrate’s Court of Ili (Oblast) Gaziantep, therefore the possibility of obtaining compensation would be an effective remedy for the applicants, the decision of the magistrate’s court concerned only the illegality of the governor’s decision to conclude the applicants 'detention and were not affected by the applicants' detention during their stay in Istanbul. The issue of the lawfulness of the applicants 'detention for the specified three months has never been the subject of an effective judicial review, which also reduced the applicants' chances of receiving any compensation for that period.

(d) Conclusion. Both the Istanbul International Court of Justice and the Turkish Constitutional Court did not deal effectively and urgently with complaints about the unlawful detention of the applicants. The mechanism established by Law No. 6458, apparently, turned out to be completely ineffective when the detention of a minor (in the context of migration) was not based on an administrative decision. At the same time, the conclusion on this item should be considered in the light of the special circumstances of the present case, and it should not be recognized as casting doubt on the overall effectiveness of the judicial review mechanisms provided for by Law No. 6458 or of filing an individual complaint with the Turkish Constitutional Court.


RESOLUTION


In the case there was a violation of the requirements of paragraph 4 of Article 5 of the Convention (adopted unanimously).

Regarding compliance with article 13 of the Convention. The applicants' conditions of detention were in violation of Article 3 of the Convention, therefore their complaint is “liable to be proved” for the purposes of Article 13 of the Convention.

The Turkish Constitutional Court did not examine the admissibility and merits of the applicants' complaints during the period they were detained, which negatively affected the effectiveness of the individual complaint mechanism as a remedy in this particular case. Given the obvious vulnerable situation of the three juvenile applicants and the problems that had occurred at the Kumkapi Center for Displaced Persons or the Kumkapi region, which were well known to the international bodies and authorities of the respondent State, as well as the fact that the Turkish Constitutional Court had clearly acted as the first court court in the circumstances of the present case, the indicated court could have been expected to show the necessary thoroughness when examining the applicants' complaints of a violation of Article 3 of the Convention.

As soon as the applicants were released from custody, the Turkish Constitutional Court ruled that “in the case of the release of a foreigner from custody, an effective legal mechanism is a claim for full compensation for damage”, which was to be brought before the administrative court, which had the right to award the victims with the necessary compensation. For this reason, the Turkish Constitutional Court declared the applicants ’complaint of a violation of Article 3 of the Convention inadmissible on the merits for failure to exhaust domestic remedies. While compensatory remedies may provide sufficient redress to persons released from custody, the applicants were detained at the time of the complaint to the Turkish Constitutional Court. Consequently, a compensatory remedy available only after release from custody could not provide them with an effective remedy in respect of their specific complaints of violation of Article 3 of the Convention.

The mechanism for submitting individual complaints to the Turkish Constitutional Court was found to be ineffective in relation to the applicants' complaints about the conditions of detention at the Kumkapi Ilya (region) displaced persons center. Furthermore, the Turkish authorities did not offer any other legal remedies, with the exception of compensation, that could provide the applicants with an opportunity to receive sufficient redress in the relevant period by immediately ending the violation of the applicants' rights guaranteed by Article 3 of the Convention.


RESOLUTION


In the case there was a violation of the requirements of Article 13 of the Convention (adopted unanimously).

The Court also unanimously found a violation of Article 3 of the Convention in respect of the conditions of the applicants' detention at the Kumkapi and Gaziantep Centers for Displaced Persons (oblasts) and a violation of Article 5 § 1 of the Convention on account of the second and fourth applicants being detained in the absence of any formal decision on their detention.


COMPENSATION


In application of Article 41 of the Convention. The Court awarded EUR 2,250 to the first applicant and EUR 20,000 to the second and fourth applicants each in respect of non-pecuniary damage.


Source of publication: https://espchhelp.ru/blog/3284-g-b-and-others-v-turkey .