Дополнения от 13.04.2024 к практике в Комитетах ООН
Дело "Наталья М. Алонсо и другие против Филиппин". Мнения Комитета по ликвидации дискриминации в отношении женщин от 8 марта 2023 года. Сообщение N 155/2020.
В 2020 году автору сообщения была оказана помощь в подготовке жалобы. Впоследствии жалоба была коммуницирована Филиппинам.
Как усматривалось из текста Мнений, авторами сообщения являлись 24 гражданки Филиппин, которые состояли в некоммерческой организации "Малайя Лолас" ("Свободные бабушки"), созданной для оказания поддержки женщинам, которые были обращены в сексуальное рабство военнослужащими Императорской армии Японии на Филиппинах во время Второй мировой войны. Авторы сообщения утверждали, что государство-участник нарушило их права по статьям 1, 2 "b" и "c" и 6 Конвенции (пункт 1.1 Мнений).
Правовые позиции Комитета: правовая защита должна быть адекватной, эффективной, оперативной, масштабной и соразмерной тяжести причиненного ущерба. В зависимости от обстоятельств средства правовой защиты должны включать: реституцию (восстановление в правах), компенсацию (в виде денег, товаров или услуг) и реабилитацию (оказание медицинской и психологической помощи и оказание других социальных услуг). Средства возмещения гражданского ущерба и меры уголовного наказания не могут быть взаимоисключающими (пункт 9.3 Мнений).
Государства-участники обязаны предоставлять возмещение жертвам пыток с процедурной и материально-правовой точек зрения. В целях исполнения своих процедурных обязательств государствам-участникам следует ввести в действие законодательство и учредить механизмы подачи и рассмотрения жалоб, а также обеспечить, чтобы такие механизмы и органы были эффективными и доступными для всех жертв. Поскольку последствия применения пыток носят долговременный характер, то следует не допускать применения законов об исковой давности, поскольку они лишают жертв положенных им возмещения, компенсации и реабилитации. Комитет по ликвидации дискриминации в отношении женщин считает, что возмещение (включая реституцию, компенсацию и реабилитацию) должно охватывать всю совокупность причиненного жертве ущерба и включать меры, способные гарантировать невозможность повторения нарушений, - с обязательным учетом обстоятельств каждого дела (пункт 9.4 Мнений).
Оценка Комитетом фактических обстоятельств дела: принято к сведению заявление авторов сообщения о том, что они подвергались продолжающейся дискриминации со стороны государства-участника в нарушение их прав по Конвенции. Комитет отметил, что главный филиппинский государственный орган, которому поручено следить за соблюдением международных обязательств, касающихся женщин, - Филиппинская комиссия по делам женщин, - не рассматривал вопросы об институционализированной системе сексуального рабства, существовавшей в военное время, последствиях ее существования для жертв/пострадавших или об их потребностях в плане защиты. Он подчеркнул, что в то же время филиппинские ветераны войны, среди которых преобладают мужчины, пользовались санкционированным государством особым и почетным отношением, в том числе льготами на образование и медицинское обслуживание, выплатами в связи со старостью, инвалидностью и смертью, а также пособиями на погребение. Комитет учел утверждение авторов сообщения о том, что отсутствие столь же почетного отношения, признания, льгот или услуг или какой либо формы поддержки для заявителей являлось дискриминационным (пункт 9.2 Мнений).
Что касается утверждений авторов сообщения о том, что непредоставление государством-участником им как гражданским лицам - жертвам вооруженного конфликта и жертвам системы сексуального рабства, существовавшей в военное время, надлежащей социальной поддержки, репараций, льгот и признания, соразмерных понесенному им ущербу, являлось нарушением статей 1 и 2 Конвенции, то Комитет сослался на пункт 19 своей Общей рекомендации N 33, касающейся доступа женщин к правосудию, где он рекомендует государствам-участникам обеспечивать, чтобы правовая защита была адекватной, эффективной, оперативной, всеохватной и соразмерной тяжести причиненного ущерба. В зависимости от обстоятельств, средства правовой защиты должны включать реституцию (восстановление в правах), компенсацию (в виде денег, товаров или услуг) и реабилитацию (оказание медицинской и психологической помощи и оказание других социальных услуг). Средства возмещения гражданского ущерба и меры уголовного наказания не могут быть взаимоисключающими (пункт 9.3 Мнений).
Учитывая крайнюю тяжесть актов гендерного насилия, которому подверглись авторы сообщения, и их право не подвергаться продолжающейся дискриминации и право на реституцию, компенсацию и реабилитацию, а также принимая во внимание отсутствие какой-либо возможности обеспечить соблюдение их прав в максимально полном объеме, Комитет пришел к выводу, что государство-участник нарушило свои обязательства Конвенции (пункт 9.5 Мнений).
Выводы Комитета: государство-участник не выполнило своих обязательств и тем самым нарушило права авторов сообщения, предусмотренные статьями 1 и 2 Конвенции (пункт 10 Мнений).
Источник публикации: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4297-8-marta-2023-goda-vyigrano-delo-v-komitete-oon-po-likvidatsii-diskriminatsii-v-otnoshenii-zhenshchin .
The case of Natalia M. Alonso and Others v. the Philippines. Opinions of the Committee on the Elimination of Discrimination against Women dated March 8, 2023. Message No. 155/2020.
In 2020, the author of the communication was assisted in preparing a complaint. The complaint was subsequently communicated to the Philippines.
As seen from the text of the Opinions, the authors of the communication were 24 Filipino citizens who were members of the non-profit organization "Malaya Lolas" ("Free Grandmothers"), created to provide support to women who were sexually enslaved by soldiers of the Imperial Japanese Army in the Philippines during World War II. The authors claimed that the State party had violated their rights under articles 1, 2 "b" and "c" and 6 of the Convention (paragraph 1.1 of the Opinions).
Legal positions of the Committee: legal protection must be adequate, effective, prompt, large-scale and proportionate to the severity of the damage caused. Depending on the circumstances, remedies should include: restitution (restoration of rights), compensation (in the form of money, goods or services) and rehabilitation (provision of medical and psychological assistance and other social services). The means of compensation for civil damage and measures of criminal punishment cannot be mutually exclusive (paragraph 9.3 of the Opinion).
States parties are obliged to provide compensation to victims of torture from a procedural and substantive point of view. In order to comply with their procedural obligations, States parties should enact legislation and establish complaint mechanisms and ensure that such mechanisms and bodies are effective and accessible to all victims. Since the consequences of the use of torture are long-term, the application of limitation laws should be avoided, since they deprive victims of their due compensation, compensation and rehabilitation. The Committee on the Elimination of Discrimination against Women considers that compensation (including restitution, compensation and rehabilitation) should cover the totality of the damage caused to the victim and include measures capable of ensuring that violations cannot be repeated, taking into account the circumstances of each case (paragraph 9.4 of the Opinions).
The Committee's assessment of the factual circumstances of the case: It has taken note of the authors' statement that they have been subjected to ongoing discrimination by the State party in violation of their rights under the Convention. The Committee noted that the main Philippine Government body charged with monitoring compliance with international obligations related to women, the Philippine Commission on Women's Affairs, had not addressed the institutionalized system of sexual slavery that existed during wartime, the consequences of its existence for victims/victims or their protection needs. He stressed that at the same time, Filipino war veterans, among whom men predominate, enjoyed special and honorable treatment authorized by the state, including benefits for education and medical care, payments in connection with old age, disability and death, as well as burial benefits. The Committee took into account the authors' claim that the lack of the same honorable treatment, recognition, benefits or services or any form of support for the applicants was discriminatory (paragraph 9.2 of the Opinions).
With regard to the authors' allegations that the State party's failure to provide them as civilians - to victims of the armed conflict and victims of the wartime sexual slavery system, adequate social support, reparations, benefits and recognition commensurate with the damage they suffered, was a violation of articles 1 and 2 of the Convention, the Committee referred to paragraph 19 of its General recommendation No. 33 on women's access to justice, where it recommends that States -Participants should ensure that legal protection is adequate, effective, prompt, inclusive and proportionate to the severity of the damage caused. Depending on the circumstances, remedies should include restitution (restoration of rights), compensation (in the form of money, goods or services) and rehabilitation (provision of medical and psychological assistance and other social services). The means of compensation for civil damage and measures of criminal punishment cannot be mutually exclusive (paragraph 9.3 of the Opinion).
Taking into account the extreme severity of the acts of gender-based violence to which the authors were subjected, and their right not to be subjected to continued discrimination and the right to restitution, compensation and rehabilitation, as well as taking into account the lack of any possibility to ensure that their rights are respected to the fullest extent, the Committee concluded that the State party violated its obligations under the Convention (paragraph 9.5 of the Opinions).
The Committee's conclusions: The State party has failed to comply with its obligations and thus violated the authors' rights under articles 1 and 2 of the Convention (paragraph 10 of the Opinions).
Source of the publication: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4298-on-march-8-2023-the-case-was-won-in-the-un-committee-on-the-elimination-of-discrimination-against-women .
纳塔利娅*M*阿隆索和其他人诉菲律宾案。 2023年3月8日消除对妇女歧视委员会的意见。 第155/2020号电文。
2020年，来文提交人得到了协助准备投诉。 该申诉随后转达菲律宾。
从意见案文可以看出，来文提交人是24名菲律宾公民，他们是非营利组织"马来亚拉拉斯"("自由祖母")的成员，该组织是为了向二战期间在菲律宾被日本帝国军队士兵性奴役的妇女提供支助而成立的。提交人声称，缔约国侵犯了她们根据《公约》第1、2"b"和"c"条和第6条所享有的权利(意见第1.1段)。
委员会的法律立场：法律保护必须充分、有效、迅速、大规模，并与所造成损害的严重程度相称。 视情况而定，补救办法应包括：恢复原状（恢复权利）、补偿（以金钱、货物或服务的形式）和康复（提供医疗和心理援助以及其他社会服务）。 民事损害赔偿手段和刑事处罚措施不能相互排斥（《意见》第9.3段）。
缔约国有义务从程序和实质性的角度向酷刑受害者提供赔偿。 为了履行其程序义务，缔约国应颁布立法和建立申诉机制，并确保这些机制和机构对所有受害者都是有效的和可利用的。 由于使用酷刑的后果是长期的，应避免适用时效法，因为这些法律剥夺了受害者应有的赔偿、补偿和康复。 消除对妇女歧视委员会认为，赔偿(包括恢复原状、赔偿和康复)应包括对受害者造成的全部损害，并应包括能够确保不重蹈复辙的措施，同时考虑到每个案件的情况(《意见》第9.4段)。
委员会对案件事实情况的评估：委员会注意到提交人的声明，即他们一直受到缔约国的歧视，侵犯了他们根据《公约》享有的权利。 委员会注意到，负责监测与妇女有关的国际义务遵守情况的菲律宾政府主要机构--菲律宾妇女事务委员会--没有处理战时存在的制度化的性奴役制度、其存在对受害者/受害者的后果或其保护需要。 他强调，与此同时，菲律宾退伍军人（其中男性占主导地位）享有国家授权的特殊和光荣待遇，包括教育和医疗福利，与老年，残疾和死亡有关的付款以及埋葬福利。 委员会考虑到提交人声称，对申请人缺乏同样光荣的待遇、承认、福利或服务或任何形式的支持是歧视性的(《意见》第9.2段)。
关于提交人指称缔约国没有将他们作为平民提供 - 对于武装冲突的受害者和战时性奴役制度的受害者来说，与他们所遭受的损害相称的充分的社会支持、赔偿、福利和承认违反了《公约》第1条和第2条，委员会提到其关于妇女诉诸司法的第33号一般性建议第19段，其中委员会建议各国--参与者应确保法律保护充分、有效、迅速、包容并与所造成的损害的严重程度相称。 视情况而定，补救办法应包括恢复原状（恢复权利）、补偿（以金钱、货物或服务的形式）和康复（提供医疗和心理援助以及其他社会服务）。 民事损害赔偿手段和刑事处罚措施不能相互排斥（《意见》第9.3段）。
考虑到提交人所遭受的基于性别的暴力行为的极端严重性，以及他们不受持续歧视的权利和得到恢复原状、赔偿和康复的权利，并考虑到没有任何可能确保他们的权利得到最大限度的尊重，委员会得出结论认为，缔约国违反了《公约》规定的义务(意见第9.5段)。
委员会的结论：缔约国没有履行其义务，因此侵犯了提交人根据《公约》第一条和第二条所享有的权利(《意见》第10段)。
出版物的来源: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4299-2023-3-8 .
Ang kaso ni Natalia M. Alonso at iba pa v. Ang Pilipinas. Mga opinyon ng Committee on the Elimination of Discrimination against Women na may petsang Marso 8, 2023. Mensahe Blg.
Noong 2020, ang may-akda ng komunikasyon ay tinulungan sa paghahanda ng isang reklamo. Ang reklamo ay kalaunan ay ipinahayag sa Pilipinas.
Tulad ng nakikita mula sa teksto ng mga opinyon, ang mga may-akda ng komunikasyon ay 24 na mamamayang Pilipino na miyembro ng non-profit na organisasyon na "Malaya Lolas" ("Free Grandmothers"), na nilikha upang magbigay ng suporta sa mga kababaihan na sekswal na inalipin ng mga sundalo ng Imperial Japanese Army sa Pilipinas noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. sinabi ng mga may-akda na ang partido ng estado ay lumalabag sa kanilang mga karapatan sa ilalim ng mga artikulo 1, 2 "B" at "C" at 6 ng konbensiyon (parapo 1.1 ng mga opinyon).
Mga Legal na posisyon ng Komite: ang legal na proteksyon ay dapat na sapat, epektibo, mabilis, malakihan at katimbang sa kalubhaan ng pinsalang dulot. Nakasalalay sa mga pangyayari, dapat isama ang mga remedyo: pagbabayad (pagpapanumbalik ng mga karapatan), kabayaran (sa anyo ng pera, kalakal o serbisyo) at rehabilitasyon (pagkakaloob ng tulong medikal at sikolohikal at iba pang mga serbisyong panlipunan). Ang paraan ng kabayaran para sa pinsala sa sibil at mga hakbang ng parusang kriminal ay hindi maaaring kapwa eksklusibo (talata 9.3 ng opinyon).
Ang mga partido ng estado ay obligado na magbigay ng kabayaran sa mga biktima ng labis na pagpapahirap mula sa isang pamamaraan at substantive point of view. Upang sumunod sa kanilang mga obligasyon sa pamamaraan, ang mga partido ng estado ay dapat magpatupad ng batas at magtatag ng mga mekanismo ng reklamo at matiyak na ang mga naturang mekanismo at katawan ay epektibo at naa-access sa lahat ng mga biktima. Dahil ang mga kahihinatnan ng paggamit ng pagpapahirap ay pangmatagalan, ang aplikasyon ng mga batas sa limitasyon ay dapat iwasan, dahil pinagkaitan nila ang mga biktima ng kanilang nararapat na kabayaran, kabayaran at rehabilitasyon. Isinasaalang-alang ng Komite sa pag-aalis ng diskriminasyon laban sa kababaihan na ang kabayaran (kabilang ang pagbabayad, kabayaran at rehabilitasyon) ay dapat masakop ang kabuuan ng pinsala na dulot ng biktima at isama ang mga hakbang na may kakayahang tiyakin na ang mga paglabag ay hindi maaaring ulitin, isinasaalang-alang ang mga pangyayari ng bawat kaso (talata 9.4 ng mga opinyon).
Ang pagtatasa ng Komite sa mga tunay na kalagayan ng kaso: napansin nito ang pahayag ng mga may-akda na sila ay sumailalim sa patuloy na diskriminasyon ng partido ng estado na lumalabag sa kanilang mga karapatan sa ilalim ng konbensiyon. Sinabi ng komite na ang pangunahing katawan ng pamahalaan ng Pilipinas na sinisingil sa pagsubaybay sa pagsunod sa mga internasyonal na obligasyon na may kaugnayan sa kababaihan, ang Philippine Commission on Women ' s Affairs, ay hindi natugunan ang institusyonal na sistema ng sekswal na pang-aalipin na umiiral sa panahon ng digmaan, ang mga kahihinatnan ng pagkakaroon nito para sa mga biktima/biktima Binigyang diin niya na kasabay nito, ang mga beterano ng Digmaang Pilipino, na kung saan ang mga kalalakihan ay namamayani, ay nasiyahan sa espesyal at marangal na paggamot na pinahintulutan ng estado, kabilang ang mga benepisyo para sa edukasyon at pangangalagang medikal, mga pagbabayad na may kaugnayan sa katandaan, kapansanan at kamatayan, pati na rin ang mga benepisyo sa libing. Isinasaalang-alang ng Komite ang pag-angkin ng mga may-akda na ang kakulangan ng parehong kagalang-galang na paggamot, pagkilala, benepisyo o serbisyo o anumang uri ng suporta para sa mga aplikante ay diskriminasyon (talata 9.2 ng mga opinyon).
Tungkol sa mga paratang ng mga may-akda na ang pagkabigo ng partido ng estado na ibigay ang mga ito bilang mga sibilyan - sa mga biktima ng armadong salungatan at mga biktima ng sistema ng sekswal na pang-aalipin sa panahon ng digmaan, sapat na suporta sa lipunan, reparasyon, benepisyo at pagkilala na naaayon sa pinsalang dinanas nila, ay isang paglabag sa mga artikulo 1 at 2 ng Convention, tinukoy ng Komite ang talata 19 ng pangkalahatang rekomendasyon nito blg. Nakasalalay sa mga pangyayari, ang mga remedyo ay dapat magsama ng pagbabayad (pagpapanumbalik ng mga karapatan), kabayaran (sa anyo ng pera, kalakal o serbisyo) at rehabilitasyon (pagkakaloob ng tulong medikal at sikolohikal at iba pang mga serbisyong panlipunan). Ang paraan ng kabayaran para sa pinsala sa sibil at mga hakbang ng parusang kriminal ay hindi maaaring kapwa eksklusibo (talata 9.3 ng opinyon).
Isinasaalang-alang ang matinding kalubhaan ng mga kilos ng karahasang batay sa kasarian kung saan napailalim ang mga may-akda, at ang kanilang karapatang hindi mapailalim sa patuloy na diskriminasyon at karapatang ibalik, kabayaran at rehabilitasyon, pati na rin isinasaalang-alang ang kawalan ng anumang posibilidad upang matiyak na ang kanilang mga karapatan ay iginagalang sa buong sukat, napagpasyahan ng komite na nilabag ng partido ng estado ang mga obligasyon nito sa ilalim ng kombensiyon (talata 9.5 ng mga opinyon).
Ang mga konklusyon ng Komite: ang partido ng estado ay nabigo na sumunod sa mga obligasyon nito at sa gayon ay nilabag ang mga karapatan ng mga may-akda sa ilalim ng mga artikulo 1 at 2 ng Convention (talata 10 ng mga opinyon).
Pinagmulan ng publikasyon: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4300-noong-marso-8-2023-ang-kaso-ay-nanalo-sa-un-committee-on-the-elimination-of-discrimination-against-women .
