Дополнения от 04.05.2024 к практике в Комитетах ООН
Дело "Х. против Камбоджи". Мнения Комитета по ликвидации дискриминации в отношении женщин от 19 мая 2023 года. Сообщение N 146/2019.
В 2019 году автору сообщения была оказана помощь в подготовке жалобы. Впоследствии жалоба была коммуницирована Камбодже.
Как усматривалось из текста Мнений, автор проживала в деревне Лапеанг, расположенной в общине Тачес провинции Кампонгчнанг. В течение десяти лет она вместе со своей общиной участвовала в земельном споре с девелоперской компанией KDC International, принадлежащей жене бывшего министра горнодобывающей промышленности и энергетики. Автор возглавляла движение общины, призванное остановить приобретение земли компанией KDC International, и, по ее заявлению, это привело к тяжелым последствиям. Автор утверждала, что она являлась сельской женщиной по смыслу статьи 14 Конвенции и правозащитницей. Однако вместо того, чтобы защитить ее, государство-участник не обеспечило средств правовой защиты от дискриминации, с которой она сталкивается как сельская женщина - правозащитница, и от нарушений прав человека, связанных с землей. Более того, судебные органы государства-участника препятствовали ее правозащитной деятельности. Автор также утверждала, что дискриминационные последствия земельного конфликта и отсутствие каких-либо действий в этой связи со стороны государства-участника представляли собой дискриминацию по смыслу статьи 1 Конвенции (пункты 2.1, 3.1 Мнений).
Правовые позиции Комитета: Комитет напоминает, что принудительное выселение не является гендерно нейтральным явлением, а несоразмерно сильно затрагивает женщин (пункт 6.2 Мнений).
Комитет отмечает, что продажа и сдача в аренду земли местным, национальным и иностранным инвесторам, часто сопровождаемая экспроприацией, ставит сельских женщин под угрозу принудительного выселения и дальнейшего обнищания и дополнительно ограничивает их доступ к землям, территориям и природным ресурсам. Недобровольное перемещение во многих отношениях отрицательно сказывается на положении сельских женщин, и в этой связи они часто страдают от гендерного насилия.... Сельские женщины-правозащитницы нередко подвергаются опасности насилия, когда они, например, занимаются вопросами защиты жертв, преобразования местных обычаев или обеспечения прав на пользование природными ресурсами. Комитет напоминает свою рекомендацию государству-участнику расширить доступ женщин к земле и гарантиям землепользования и обеспечить, чтобы процесс приобретения земель на условиях экономических и иных видов концессий осуществлялся с соблюдением надлежащих процедур и чтобы надлежащая компенсация предоставлялась по завершении достаточных консультационных процессов (пункт 6.3 Мнений).
Обязательство государств-участников по статье 2 (пункт "e") Конвенции ликвидировать дискриминацию со стороны любого государственного или частного субъекта включает обязательство обеспечить, чтобы женщины могли подавать жалобы на нарушения их прав по Конвенции и имели доступ к эффективным средствам правовой защиты.... Статья 15 Конвенции предусматривает, что женщины должны иметь равенство с мужчинами перед законом и пользоваться равной защитой закона (пункт 6.5 Мнений).
Оценка Комитетом фактических обстоятельств дела: принят к сведению довод автора о том, что власти государства-участника не обеспечили, чтобы компания KDC International не подвергала ее дискриминации, которая заключалась, в частности, в разрушении ее дома и части ее сельскохозяйственных угодий и уничтожении документов, подтверждающих право собственности на землю для ее семьи, возведении бетонной стены и тем самым - ограждении части ее земли. Комитет отметил, что во время пресс-конференции, проходившей в июле 2014 года, работники KDC International забросали камнями ее дом. Комитет указал, что насильственное переселение автора вынудило ее жить в месте, где отсутствует базовая инфраструктура и доступ к основным услугам, включая санитарию и первичное медицинское обслуживание. Комитет заметил, что, по утверждению автора, бездействие властей государства-участника негативно сказалось на ней как на сельской женщине, правозащитнице и матери, поскольку она потеряла свое имущество и дом для своих детей, не могла более работать и была насильно переселена в неудовлетворительное жилье. Комитет заявил, что, несмотря на многочисленные заявления и ходатайства автора, власти государства-участника не приняли никаких мер для защиты автора от насильственных действий, совершенных в отношении нее и ее жилища и земли компанией KDC International. Комитет отметил, что власти государства-участника не ответили на жалобу автора относительно писем с угрозами, адресованных ей и ее мужу. В этой связи Комитет заявил, что в одном из писем, адресованных автору, содержалась угроза, что она в итоге погибнет и "пойдет тем же путем, что и ее сестра" (пункт 6.2 Мнений).
Комитет отметил заявления автора о том, что, несмотря на ее статус сельской женщины-правозащитницы, власти государства-участника в нарушение положений Конвенции не приняли всех надлежащих мер для обеспечения ее участия в разработке и реализации проекта KDC International и не приняли необходимых мер для того, чтобы она могла участвовать в процессах развития, пользоваться равным обращением при осуществлении планов расселения с земель и иметь надлежащий уровень жизни. Комитет отметил, что, согласно фигурирующей в деле информации, власти государства-участника не приняли никаких мер для обеспечения надлежащего уровня жизни автора, что вынудило ее переехать в место, где отсутствует базовая инфраструктура и доступ к основным услугам, а также для обеспечения ее участия в разработке и реализации и в планировании проекта KDC International. Комитет указал, что из-за бездействия властей в отношении деятельности KDC International в Лапеанге был подорван доступ автора к средствам существования. Комитет принял к сведению довод автора о том, что она так и не получила ответа из суда первой инстанции Пномпеня на ее просьбы обязать компанию KDC International доказать свое право собственности на землю, вернуть землю общинам и выплатить надлежащую компенсацию пострадавшим общинам (пункт 6.3 Мнений).
Комитет отметил утверждение автора о том, что судебные органы государства-участника преследовали и дискриминировали ее из-за ее позиции как сельской женщины-правозащитницы. Комитет заметил, что автору было предъявлено обвинение в преступлении подстрекательства к насилию, а затем в преступлении клеветы. Комитет признал бесспорным довод автора о том, что эти обвинения были беспочвенными и свидетельствовали о том, что власти государства-участника преследуют сельских женщин и правозащитниц по причине их гендерной принадлежности. Комитет также отметил неоспоримое утверждение автора о том, что она была вынуждена прекратить протесты после предъявленного ей "под давлением суда" ультиматума и что это препятствовало и другим женщинам в отстаивании своих прав. Комитет счел, что уголовный процесс против автора представлял собой репрессии против нее за ее общественную деятельность и что в сложившихся условиях запугивания и преследования правозащитниц, отстаивающих права женщин на землю, она не могла больше защищать интересы своей общины в земельном споре (пункт 6.4 Мнений).
Комитет принял к сведению утверждение автора о том, что ей не было обеспечено равенства перед законом или эффективных средств правовой защиты в связи с нарушением ее прав человека. Комитет обратил внимание, что ни на одно из ходатайств автора, касающихся земельного спора, не было получено ответа, за исключением решения Министерства юстиции об отказе вмешиваться. Обращения автора включали жалобу в суд первой инстанции Пномпеня с требованием вернуть ей землю и жалобу на письма с угрозами, поданную в суд провинции Кампонгчнанг, а также петиции, поданные представителями общины, включая автора, которые охватывали жалобу в Национальное собрание с требованием лишить доверия Министерство землеустройства, городского планирования и строительства, просьбу к Председателю Национального собрания выступить перед правительством с требованием освободить земельных активистов, разрешить земельный спор и прекратить обвинения в адрес представителей общины, жалобы в Министерство юстиции Камбоджи и губернатору провинции Кампонгчнанг с требованием вмешаться в разрешение земельного спора и просьбу к Преседателю Национального собрания ускорить переговоры по разрешению земельного спора. Комитет отметил, что непредоставление властями государства-участника ответа на петиции автора привело к отсутствию равной защиты закона и каких-либо средств правовой защиты в связи с нарушениями ее прав по Конвенции (пункт 6.5 Мнений).
Выводы Комитета: государство-участник нарушило права автора по статьям 2, 3, 14 и 15 Конвенции, принимая во внимание Общие рекомендации Комитета N 28 (2010), N 33 (2015), N 34 (2016) и N 35 (2017) о гендерном насилии в отношении женщин, обновляющие Общую рекомендацию N 19 (пункт 7 Мнений).
Источник публикации: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4435-19-maya-2023-goda-vyigrano-delo-v-komitete-oon-po-likvidatsii-diskriminatsii-v-otnoshenii-zhenshchin .
The case of "X. against Cambodia." Opinions of the Committee on the Elimination of Discrimination against Women dated May 19, 2023. Message No. 146/2019.
In 2019, the author of the communication was assisted in preparing a complaint. Subsequently, the complaint was communicated to Cambodia.
As seen from the text of the Opinions, the author lived in the village of Lapeang, located in the Taches community of Kampong Chnang province. For ten years, she and her community have been involved in a land dispute with the development company KDC International, owned by the wife of the former Minister of Mining and Energy. The author led a community movement to stop the acquisition of land by KDC International, and, according to her, this led to serious consequences. The author claimed that she was a rural woman within the meaning of article 14 of the Convention and a human rights defender. However, instead of protecting her, the State party has failed to provide remedies against the discrimination she faces as a rural women's human rights defender and against human rights violations related to land. Moreover, the judicial authorities of the State party obstructed her human rights activities. The author also claimed that the discriminatory consequences of the land conflict and the lack of any action in this regard on the part of the State party constituted discrimination within the meaning of article 1 of the Convention (paragraphs 2.1, 3.1 of the Opinions).
Legal positions of the Committee: The Committee recalls that forced eviction is not a gender-neutral phenomenon, but disproportionately affects women (paragraph 6.2 of the Opinion).
The Committee notes that the sale and leasing of land to local, national and foreign investors, often accompanied by expropriation, puts rural women at risk of forced eviction and further impoverishment and further restricts their access to lands, territories and natural resources. Involuntary displacement has a negative impact on rural women in many ways, and in this regard they often suffer from gender-based violence.... Rural women human rights defenders are often at risk of violence when, for example, they work to protect victims, transform local customs or ensure the rights to use natural resources. The Committee recalls its recommendation to the State party to increase women's access to land and land-use guarantees and to ensure that the process of acquiring land under economic and other types of concessions is carried out in accordance with appropriate procedures and that adequate compensation is provided upon completion of sufficient consultation processes (paragraph 6.3 of the Opinion).
Obligation of States parties under article 2 (paragraph "e") The Convention to eliminate discrimination by any public or private entity includes an obligation to ensure that women can file complaints about violations of their rights under the Convention and have access to effective remedies.... Article 15 of the Convention provides that women must have equality with men before the law and enjoy equal protection of the law (paragraph 6.5 of the Opinion).
The Committee's assessment of the factual circumstances of the case: the author's argument is taken into account that the authorities of the State party did not ensure that KDC International did not discriminate against her, which consisted, in particular, in the destruction of her house and part of her agricultural land and the destruction of documents confirming the ownership of land for her family, the construction of a concrete wall and thereby fencing off part of its land. The Committee noted that during a press conference held in July 2014, KDC International workers threw stones at her house. The Committee pointed out that the author's forced relocation had forced her to live in a place where basic infrastructure and access to basic services, including sanitation and primary health care, were lacking. The Committee noted that, according to the author, the inaction of the State party's authorities had a negative impact on her as a rural woman, human rights defender and mother, as she lost her property and a home for her children, could no longer work and was forcibly relocated to unsatisfactory housing. The Committee stated that, despite the author's numerous statements and petitions, the State party's authorities had not taken any measures to protect the author from the violent acts committed against her and her home and land by KDC International. The Committee noted that the State party's authorities had not responded to the author's complaint regarding the threatening letters addressed to her and her husband. In this regard, the Committee stated that one of the letters addressed to the author contained a threat that she would eventually die and "go the same way as her sister" (paragraph 6.2 of the Opinions).
The Committee noted the author's statements that, despite her status as a rural women's human rights defender, the State party's authorities, in violation of the provisions of the Convention, did not take all appropriate measures to ensure her participation in the development and implementation of the KDC International project and did not take the necessary measures to enable her to participate in development processes, enjoy equal treatment in the implementation of resettlement plans from land and have an adequate standard of living. The Committee noted that, according to the information in the case, the State party's authorities did not take any measures to ensure an adequate standard of living for the author, which forced her to move to a place where there was no basic infrastructure and access to basic services, as well as to ensure her participation in the development and implementation and planning of the KDC International project. The Committee pointed out that due to the inaction of the authorities regarding the activities of KDC International in Lapeang, the author's access to livelihood was undermined. The Committee took note of the author's argument that she had not received a response from the Phnom Penh Court of First Instance to her requests to oblige KDC International to prove its ownership of the land, return the land to the communities and pay adequate compensation to the affected communities (paragraph 6.3 of the Opinion).
The Committee noted the author's claim that the State party's judicial authorities persecuted and discriminated against her because of her position as a rural women's human rights defender. The Committee noted that the author was charged with the crime of incitement to violence and then with the crime of defamation. The Committee found indisputable the author's argument that these accusations were groundless and indicated that the State party's authorities persecute rural women and human rights defenders on the basis of their gender identity. The Committee also noted the author's indisputable claim that she was forced to stop protesting after being given an ultimatum "under pressure from the court" and that this prevented other women from defending their rights. The Committee considered that the criminal proceedings against the author constituted reprisals against her for her public activities and that in the prevailing conditions of intimidation and harassment of human rights defenders defending women's rights to land, she could no longer defend the interests of her community in a land dispute (paragraph 6.4 of the Opinion).
The Committee took note of the author's claim that she had not been provided with equality before the law or effective remedies for violations of her human rights. The Committee noted that none of the author's petitions concerning the land dispute had been answered, except for the decision of the Ministry of Justice to refuse to intervene. The author's appeals included a complaint to the Phnom Penh Court of First Instance demanding the return of her land and a complaint about threatening letters filed with the Kampong Chnang Provincial Court, as well as petitions filed by representatives of the community, including the author, which covered a complaint to the National Assembly demanding that the Ministry of Land Management, Urban Planning and Construction be deprived of confidence, a request to the Chairman of the National meetings to address the government with a demand to release land activists, resolve the land dispute and stop accusations against representatives of the community, complaints to the Ministry of Justice of Cambodia and the Governor of Kampong Chnang Province demanding to intervene in the resolution of the land dispute and a request to the Chairman of the National Assembly to speed up negotiations on the resolution of the land dispute. The Committee noted that the failure of the State party's authorities to respond to the author's petitions resulted in a lack of equal protection of the law and any remedies for violations of her rights under the Convention (paragraph 6.5 of the Opinions).
The Committee's conclusions: The State party violated the author's rights under articles 2, 3, 14 and 15 of the Convention, taking into account the Committee's General Recommendations No. 28 (2010), No. 33 (2015), No. 34 (2016) and No. 35 (2017) on gender-based violence against women, updating General Recommendation No. 19 (paragraph 7 of the Opinions).
Source of the publication: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4436-on-may-19-2023-the-case-was-won-in-the-un-committee-on-the-elimination-of-discrimination-against-women .
"X.对柬埔寨的案件。"消除对妇女歧视委员会2023年5月19日的意见。 第146/2019号信息。
2019年，来文提交人得到了协助准备投诉。 随后，申诉转达柬埔寨。
从意见文本可以看出，提交人住在位于Kampong Chnang省Taches社区的Lapeang村。 十年来，她和她的社区一直参与与开发公司KDC International的土地纠纷，该公司由前矿业和能源部长的妻子拥有。 提交人领导了一场社区运动，以阻止KDC International收购土地，据她说，这导致了严重的后果。 提交人声称，她是《公约》第十四条所指的农村妇女，也是人权捍卫者。 然而，缔约国非但没有保护她，反而未能就她作为农村妇女人权捍卫者所面临的歧视以及与土地有关的侵犯人权行为提供补救。 此外，缔约国司法当局阻挠她的人权活动。 提交人还声称，土地冲突造成的歧视性后果以及缔约国在这方面没有采取任何行动，构成了《公约》第1条意义上的歧视(《意见》第2.1和3.1段)。
委员会的法律立场：委员会回顾，强迫驱逐不是一种不分性别的现象，而是对妇女的影响过大(《意见》第6.2段)。
委员会注意到，向当地、国家和外国投资者出售和出租土地，往往伴随着征用，使农村妇女面临被迫驱逐和进一步贫困的危险，并进一步限制了她们获得土地、领土和自然资源的机会。 非自愿流离失所在许多方面对农村妇女产生了负面影响，在这方面，她们经常遭受基于性别的暴力。... 例如，农村妇女人权捍卫者在保护受害者、改变当地习俗或确保使用自然资源的权利时，往往面临暴力的危险。 委员会回顾其建议缔约国增加妇女获得土地和土地使用保障的机会，并确保按照适当的程序取得经济和其他类型特许权下的土地，并在完成充分的协商过程后提供适当的补偿(意见第6.3段)。
缔约国根据第2条("e"款)承担的义务《公约》消除任何公共或私人实体的歧视包括一项义务,即确保妇女能够就侵犯其根据《公约》所享有的权利提出控诉,并获得有效的补救办法。... 《公约》第15条规定，妇女必须在法律面前与男子平等，并享有法律的平等保护（《意见》第6.5段）。
委员会对案件事实情况的评估：考虑到提交人的论点，即缔约国当局没有确保KDC International不歧视她，特别是包括毁坏她的房子和她的部分农地，销毁确认她的家庭拥有土地的文件，建造混凝土墙，从而将她的部分土地隔离开来。 委员会注意到在2014年7月举行的新闻发布会上KDC国际工作人员向她家投掷石块。 委员会指出，提交人被迫搬迁，迫使她生活在一个缺乏基本基础设施和基本服务（包括卫生和初级保健）的地方。 委员会注意到，据提交人说，缔约国当局的不作为对她造成了负面影响，因为她是一名农村妇女、人权捍卫者和母亲，因为她失去了财产和孩子的家，不能再工作，被迫迁往不满意的住房。 委员会指出，尽管提交人作了许多陈述和请愿，但缔约国当局没有采取任何措施保护提交人不受KDC International对她及其家园和土地的暴力行为的影响。 委员会注意到，缔约国当局没有对提交人关于给她和她丈夫的恐吓信的申诉作出答复。 在这方面，委员会指出，给提交人的信中有一封信威胁说，她最终会死亡，"和她的姐姐走同样的路"(《意见》第6.2段)。
委员会注意到提交人的声明，即尽管她是农村妇女人权捍卫者，但缔约国当局违反了《公约》的规定，没有采取一切适当措施确保她参与开发和执行KDC国际项目，也没有采取必要措施使她能够参与发展进程，在执行土地重新安置计划方面享有平等待遇，并享有适当的生活水平。 委员会注意到，根据本案的资料，缔约国当局没有采取任何措施确保提交人享有适当的生活水准，这迫使她搬到一个没有基本基础设施和基本服务的地方，并确保她参与KDC国际项目的制定、执行和规划。 委员会指出，由于当局对Kdc International在Lapeang的活动无所作为，提交人获得生计的机会受到了损害。 委员会注意到提交人的论点,即她没有收到金边初审法院对她要求kdc国际公司证明其对土地的所有权、将土地归还社区和向受影响社区支付充分赔偿的要求的答复(意见第6.3段)。
委员会注意到提交人声称，缔约国司法当局因她作为农村妇女人权捍卫者的地位而迫害和歧视她。 委员会注意到，提交人被控犯有煽动暴力罪和诽谤罪。 委员会认为提交人关于这些指控毫无根据的论点是无可辩驳的，并指出缔约国当局根据农村妇女和人权维护者的性别认同迫害她们。 委员会还注意到提交人无可争辩的声称，她在"在法院的压力下"发出最后通牒后被迫停止抗议，这阻止了其他妇女捍卫自己的权利。 委员会认为，对提交人的刑事诉讼构成了对她的公共活动的报复，在目前威胁和骚扰捍卫妇女土地权利的人权捍卫者的情况下，她不能再在土地争端中捍卫她所在社区的利益(意见第6.4段)。
委员会注意到提交人声称，她没有得到法律面前人人平等的权利，也没有得到对侵犯人权行为的有效补救。 委员会注意到，除了司法部拒绝干预的决定外，提交人关于土地争端的请愿没有得到答复。 提交人的上诉包括向金边初审法院提出申诉，要求归还她的土地，并就向Kampong Chnang省法院提交的恐吓信提出申诉，以及包括提交人在内的社区代表提出的请愿书，其中包括向国民议会提出申诉，要求剥夺土地管理、城市规划和建设部的信任；向全国会议主席提出要求释放土地活动分子、解决土地争端和停止对社区代表的指控, 向柬埔寨司法部和Kampong Chnang省省长提出要求干预解决土地争端的投诉，并向国民议会主席提出要求加快解决土地争端的谈判。 委员会注意到，缔约国当局未能对提交人的请愿作出答复，导致法律得不到平等保护，对侵犯她根据《公约》享有的权利缺乏任何补救措施(《意见》第6.5段)。
委员会的结论缔约国侵犯了提交人根据《公约》第2、3、14和15条享有的权利考虑到委员会关于基于性别的暴力侵害妇女行为的第28(2010)号、第33(2015)号、第34(2016)
出版物的来源: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4437-2023-5-19 .
ករណីនេះ"x. ប្រឆាំងនឹងប្រទេសកម្ពុជា។"ទស្សនៈរបស់គណៈកម្មាធិការលុបបំបាត់ការរើសអើងប្រឆាំងនឹងនារីភេទចុះថ្ងៃទី១៩ ខែឧសភាឆ្នាំ២០២៣។ សារលេខ 146/2019។
នៅឆ្នាំ 2019 អ្នកនិពន្ធនៃការទំនាក់ទំនងនេះត្រូវបានជួយក្នុងការរៀបចំពាក្យបណ្តឹងមួយ។ បន្ទាប់មកពាក្យបណ្តឹងនេះត្រូវបានទាក់ទងទៅនឹងប្រទេសកម្ពុជា។
ដូចដែលគេមើលឃើញពីអត្ថបទនៃមតិនេះ,អ្នកនិពន្ធបានរស់នៅក្នុងភូមិ Lapeang,ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងសហគមន៍ Taches នៃខេត្តកំពង់ឆ្នាំង. អស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំមកហើយនាងនិងសហគមន៍របស់នាងបានចូលរួមក្នុងជម្លោះដីធ្លីជាមួយក្រុមហ៊ុនអភិវឌ្ឍន៍ KDC International ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ភរិយារបស់អតីតរដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងរ៉ែនិងថាមពល។ អ្នកនិពន្ធរូបនេះបានដឹកនាំចលនាសហគមន៍មួយដើម្បីបញ្ឈប់ការទិញដីដោយក្រុមហ៊ុន KDC International ហើយបើយោងតាមនាងនេះនាំឱ្យមានផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរ។ អ្នកនិពន្ធរូបនេះបានអះអាងថានាងគឺជាស្ត្រីជនបទម្នាក់នៅក្នុងអត្ថន័យនៃមាត្រា១៤នៃអនុសញ្ញានិងខ្សែការពារសិទ្ធិមនុស្ស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយជំនួសឲ្យការការពាររបស់នាងគណបក្សរដ្ឋបានបរាជ័យក្នុងការផ្តល់ឱសថប្រឆាំងនឹងការរើសអើងដែលនាងប្រឈមមុខជាខ្សែការពារសិទ្ធិមនុស្សរបស់ស្ត្រីជនបទនិងប្រឆាំងនឹងការរំលោភសិទ្ធិមនុស្សដែលទាក់ទងទៅនឹងដីធ្លី។ លើសពីនេះទៅទៀតអាជ្ញាធរតុលាការនៃគណបក្សរដ្ឋបានរារាំងសកម្មភាពសិទ្ធិមនុស្សរបស់នាង។ អ្នកនិពន្ធបានអះអាងថាផលវិបាករើសអើងនៃជម្លោះដីធ្លីនិងកង្វះនៃសកម្មភាពណាមួយនៅក្នុងន័យនេះនៅលើផ្នែកមួយនៃគណបក្សរដ្ឋបានបង្កើតការរើសអើងនៅក្នុងអត្ថន័យនៃមាត្រា 1 នៃអនុសញ្ញានេះ(កថាខណ្ឌ 2.1,3.1 នៃមតិ)។
តំណែងផ្លូវច្បាប់របស់គណៈកម្មាធិការនេះ៖គណៈកម្មាធិការនេះបានរំលឹកថាការបណ្តេញចេញដោយបង្ខំមិនមែនជាបាតុភូតយេនឌ័រអព្យាក្រឹតប៉ុន្តែមិនសមាមាត្រប៉ះពាល់ដល់ស្ត្រី(កថាខណ្ឌ 6.2 នៃមតិ)។
គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់ថាការលក់និងជួលដីជូនវិនិយោគិនជាតិនិងបរទេសជារឿយៗអមដោយការដកហូតបានធ្វើឲ្យស្ត្រីជនបទប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការបណ្តេញចេញដោយបង្ខំនិងភាពក្រីក្របន្ថែមទៀតនិងរឹតបន្តឹងការទទួលបានដីធ្លីទឹកដីនិងធនធានធម្មជាតិ។ ការផ្លាស់ទីលំនៅដោយអចេតនាមានផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានលើស្ត្រីនៅតាមជនបទនៅក្នុងវិធីជាច្រើនហើយក្នុងន័យនេះពួកគេជាញឹកញាប់ទទួលរងពីអំពើហិង្សាយេនឌ័រ។... អ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្សជាស្ត្រីជនបទតែងតែប្រឈមនឹងអំពើហិង្សានៅពេលដែលឧទាហរណ៍ពួកគេធ្វើការដើម្បីការពារជនរងគ្រោះផ្លាស់ប្តូរគយមូលដ្ឋានឬធានាសិទ្ធិក្នុងការប្រើប្រាស់ធនធានធម្មជាតិ។ គណៈកមមធិកររំឭកពីអនុសញញរបស់្របជពលរដ្ឋេដើមបីេលើកទឹកចិត្តដល់្រស្តីែដល្រតូវបនផ្តល់ឲយេ្របើ្របស់្រស្តីេដើមបីធនថដំេណើរករៃ្រពេឈើ្រតូវបនអនុវត្តេយអនុេមមនីតិវិធីដ៏សមស្របនិងសំណង្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់(កថាខណ្ឌ 6.3 មតិ្រតូវបនេធ្វើេឡើងេយអនុេមមនីតិវិធីសមស្របនិងសំណង្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់្រគប់្រគន់។
កាតព្វកិច្ចរបស់ភាគីរដ្ឋក្រោមមាត្រា 2(កថាខណ្ឌ"អ៊ី")អនុសញ្ញាស្តីពីការលុបបំបាត់ការរើសអើងដោយអង្គភាពសាធារណៈឬឯកជនណាមួយរួមមានកាតព្វកិច្ចដើម្បីធានាថាស្ត្រីអាចដាក់ពាក្យបណ្តឹងអំពីការរំលោភសិទ្ធិរបស់ពួកគេនៅក្រោមអនុសញ្ញានេះនិងមានសិទ្ធិចូលដំណើរការទៅឱសថមានប្រសិទ្ធិភាព.... មាត្រា ១៥ នៃអនុសញ្ញានេះចែងថាស្ត្រីត្រូវមានសមភាពជាមួយបុរសមុនពេលច្បាប់និងរីករាយជាមួយការការពារស្មើគ្នានៃច្បាប់(កថាខណ្ឌ ៦,៥ នៃមតិ)។
ការវាយតម្លៃរបស់គណៈកម្មាធិការនៃកាលៈទេសៈជាក់ស្តែងនៃសំណុំរឿង៖អាគុយម៉ង់របស់អ្នកនិពន្ធត្រូវបានយកទៅក្នុងគណនីដែលអាជ្ញាធរនៃគណបក្សរដ្ឋមិនបានធានាថា KDC International មិនបានរើសអើងប្រឆាំងនឹងនាងដែលមានជាពិសេសនៅក្នុងការបំផ្លិចបំផ្លាញផ្ទះនិងជាផ្នែកមួយនៃដីកសិកម្មរបស់នាងនិងការបំផ្លិចបំផ្លាញនៃឯកសារបញ្ជាក់ពីភាពជាម្ចាស់នៃដីសម្រាប់គ្រួសាររបស់នាងការសាងសង់ជញ្ជាំងបេតុងមួយនិងដោយហេតុនេះហ៊ុមព័ទ្ធបិទផ្នែកមួយនៃដីរបស់ខ្លួន។ គណៈកម្មាធិការបានកត់សម្គាល់ថាក្នុងអំឡុងពេលសន្និសីទសារព័ត៌មានមួយធ្វើឡើងកាលពីខែកក្កដាឆ្នាំ២០១៤ កម្មករអន្តរជាតិរបស់ក្រុមហ៊ុន KDC បានបោះដុំថ្មនៅផ្ទះរបស់នាង។ គណៈកម្មាធិការនេះបានចង្អុលបង្ហាញថាការផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅដោយបង្ខំរបស់អ្នកនិពន្ធនេះបានបង្ខំឱ្យនាងទៅរស់នៅក្នុងកន្លែងមួយដែលជាកន្លែងដែលហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជាមូលដ្ឋាននិងការទទួលបានសេវាជាមូលដ្ឋានរួមទាំងការអនាម័យនិងការថែទាំសុខភាពបឋមត្រូវបានគេខ្វះខាត។ គណៈកម្មាការនេះបានកត់សម្គាល់ថាបើយោងតាមអ្នកនិពន្ធ,អសកម្មនៃអាជ្ញាធររបស់គណបក្សរដ្ឋមានផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានលើនាងជាស្ត្រីនៅតាមជនបទ,ខ្សែការពារសិទ្ធិមនុស្សនិងម្តាយ,ខណៈដែលនាងបានបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្ដិនិងផ្ទះរបស់នាងសម្រាប់កូនរបស់នាង,មិនអាចធ្វើការនិងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទីតាំងដោយបង្ខំទៅលំនៅដ្ឋានមិនពេញចិត្ត. គណៈកម្មាធិការនេះបានបញ្ជាក់ថាទោះបីជាមានសេចក្តីថ្លែងការណ៍និងញត្តិជាច្រើនរបស់អ្នកនិពន្ធក៏ដោយក៏អាជ្ញាធររបស់គណបក្សរដ្ឋមិនបានចាត់វិធានការណាមួយដើម្បីការពារអ្នកនិពន្ធពីអំពើហិង្សាដែលបានប្រព្រឹត្តប្រឆាំងនឹងនាងនិងផ្ទះនិងដីធ្លីរបស់នាងដោយក្រុមហ៊ុន KDC International ឡើយ។ គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់ថាអាជ្ញាធររបស់គណបក្សរដ្ឋមិនបានឆ្លើយតបទៅនឹងពាក្យបណ្តឹងរបស់អ្នកនិពន្ធទាក់ទងនឹងលិខិតគំរាមកំហែងដែលបានផ្ញើទៅនាងនិងស្វាមីរបស់នាង។ ក្នុងន័យនេះគណៈកម្មាធិការនេះបានបញ្ជាក់ថាអក្សរមួយដែលបានផ្ញើទៅអ្នកនិពន្ធដែលមានការគំរាមកំហែងមួយថានាងនឹងស្លាប់ហើយ"ទៅតាមវិធីដូចគ្នានឹងប្អូនស្រីរបស់នាង"(កថាខណ្ឌ 6.2 នៃមតិនេះ)។
គណៈកម្មាការនេះបានកត់សម្គាល់ឃើញថាសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់អ្នកនិពន្ធថាបើទោះបីជាស្ថានភាពរបស់នាងជាខ្សែការពារសិទិ្ធមនុស្សរបស់ស្ត្រីនៅតាមជនបទអាជ្ញាធររបស់គណបក្សរបស់រដ្ឋក្នុងការរំលោភលើបទប្បions ត្តិនៃអនុសញ្ញានេះមិនបានចាត់វិធានការសមស្របទាំងអស់ដើម្បីធានាឱ្យមានការចូលរួមរបស់នាងក្នុងការអភិវឌ្ឍនិងការអនុវត្តន៍គម្រោងអន្ដរជាតិ KDC និងមិនបានចាត់វិធានការចាំបាច់ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យនាងទៅចូលរួមនៅក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍ,រីករាយជាមួយការព្យាបាលស្មើគ្នានៅក្នុងការអនុវត្តផែនការតាំងទីលំនៅថ្មីពីដីនិងមានស្ដate ដារនៃការរស់នៅឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់។ គណៈកម្មាការនេះបានកត់សម្គាល់ថាបើយោងតាមការក្នុងករណីនេះអាជ្ញាធររបស់គណបក្សរដ្ឋមិនបានចាត់វិធានការណាមួយដើម្បីធានាឱ្យបាននូវស្ដate ដារនៃការរស់នៅឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកនិពន្ធដែលបានបង្ខំឱ្យនាងដើម្បីផ្លាស់ទីទៅកន្លែងមួយដែលមិនមានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជាមូលដ្ឋាននិងការទទួលបានសេវាជាមូលដ្ឋានព្រមទាំងដើម្បីធានាឱ្យបាននូវការចូលរួមរបស់នាងក្នុងការអភិវឌ្ឍនិងការអនុវត្តនិងការធ្វើផែនការនៃគម្រោងអន្ដរជាតិ KDC។ គណៈកម្មាធិការបានចង្អុលបង្ហាញថាដោយសារតែអសកម្មរបស់អាជ្ញាធរទាក់ទងនឹងសកម្មភាពរបស់ក្រុមហ៊ុន KDC International នៅក្នុងក្រុង Lapeang ការចូលដំណើរការរបស់អ្នកនិពន្ធដើម្បីជីវភាពរស់នៅត្រូវបានរងផលប៉ះពាល់។ គណៈកម្មាធិការបានកត់សម្គាល់អំពីអាគុយម៉ង់របស់អ្នកនិពន្ធដែលលោកស្រីមិនបានទទួលការឆ្លើយតបពីសាលាដំបូងរាជធានីភ្នំពេញទៅនឹងសំណើរបស់លោកស្រីដើម្បីបញ្ជាក់ពីភាពជាម្ចាស់ដីត្រឡប់មកកាន់សហគមន៍វិញនិងបង់សំណងគ្រប់គ្រាន់ដល់សហគមន៍ដែលរងផលប៉ះពាល់(កថាខណ្ឌទី៦.៣ នៃមតិ)។
គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់ការអះអាងរបស់អ្នកនិពន្ធថាអាជ្ញាធរតុលាការរបស់គណបក្សរដ្ឋបានធ្វើទុក្ខបុកម្នេញនិងរើសអើងប្រឆាំងនឹងនាងដោយសារតែតំណែងជាអ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្សរបស់ស្ត្រីជនបទ។ គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់ថាអ្នកនិពន្ធត្រូវបានចោទប្រកាន់ពីបទញុះញង់ឲ្យមានអំពើហិង្សាហើយបន្ទាប់មកដោយមានឧក្រិដ្ឋកម្មនៃបទបរិហារកេរ្តិ៍។ គណៈកម្មាធិការនេះបានរកឃើញថាការចោទប្រកាន់ទាំងនេះគ្មានមូលដ្ឋាននិងបានបង្ហាញថាអាជ្ញាធររបស់គណបក្សរដ្ឋធ្វើទុក្ខបុកម្នេញស្ត្រីជនបទនិងអ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្សដោយឈរលើមូលដ្ឋាននៃអត្តសញ្ញាណយេនឌ័ររបស់ពួកគេ។ គណៈកម្មាធិការនេះក៏បានកត់សម្គាល់ផងដែរថាការអះអាងដែលមិនអាចប្រកែកបានរបស់អ្នកនិពន្ធថានាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យបញ្ឈប់ការតវ៉ាបន្ទាប់ពីត្រូវបានផ្តល់ឱសានវាទមួយ"ក្រោមសម្ពាធពីតុលាការ"ហើយថានេះបានរារាំងស្ត្រីដទៃទៀតពីការការពារសិទ្ធិរបស់ពួកគេ។ គណៈកម្មាធិការនេះចាត់ទុកថាកិច្ចដំណើរការនីតិវិធីព្រហ្មទណ្ឌប្រឆាំងនឹងអ្នកនិពន្ធនេះបានបង្កើតការសងសឹកប្រឆាំងនឹងនាងសម្រាប់សកម្មភាពសាធារណៈរបស់នាងហើយថានៅក្នុងលក្ខខណ្ឌទូទៅនៃការបំភិតបំភ័យនិងការយាយីរបស់អ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្សការពារសិទ្ធិរបស់ស្ត្រីទៅនឹងដីធ្លីនាងមិនអាចការពារផលប្រយោជន៍របស់សហគមន៍របស់នាងនៅក្នុងជម្លោះដីធ្លី(កថាខណ្ឌ 6.4 នៃមតិ)។
គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់អំពីការអះអាងរបស់អ្នកនិពន្ធថានាងមិនត្រូវបានផ្តល់ដោយសមភាពមុនពេលច្បាប់ឬឱសថដែលមានប្រសិទ្ធិភាពសម្រាប់ការរំលោភសិទ្ធិមនុស្សរបស់នាង។ គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់ថាគ្មានញត្តិណាមួយរបស់អ្នកនិពន្ធពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះដីធ្លីនោះទេលើកលែងតែសេចក្តីសម្រេចរបស់ក្រសួងយុត្តិធម៌បដិសេធមិនធ្វើអន្តរាគមន៍។ សាលាដំបូងរាជធានីភ្នំពេញបានចេញដីកាបង្គាប់ឲ្យឃុំខ្លួនជនជាប់ចោទនួនជានិងខៀវសំផនដាក់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិតក្នុងសំណុំរឿងលេខ ០០២ វគ្គ ២ ដោះស្រាយវិវាទដីធ្លីនិងបញ្ឈប់ការចោទប្រកាន់លើអ្នកតំណាងសហគមន៍, ពាក្យបណ្តឹងទៅក្រសួងយុត្តិធម៌កម្ពុជានិងអភិបាលខេត្តកំពង់ឆ្នាំងទាមទារឲ្យអន្តរាគមន៍ដោះស្រាយវិវាទដីធ្លីនិងសំណើរបស់ប្រធានរដ្ឋសភាដើម្បីពន្លឿនការចរចាស្តីពីការដោះស្រាយវិវាទដីធ្លី។ គណៈកម្មាធិការនេះបានកត់សម្គាល់ថាការបរាជ័យរបស់អាជ្ញាធររដ្ឋដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងញត្តិរបស់អ្នកនិពន្ធដែលបណ្តាលឱ្យខ្វះការការពារស្មើគ្នានៃច្បាប់និងឱសថណាមួយសម្រាប់ការរំលោភសិទ្ធិរបស់នាងក្រោមអនុសញ្ញា(កថាខណ្ឌ 6.5 នៃមតិ)។
សេចក្ដីសន្និដ្ឋានរបស់គណៈកម្មាធិការ៖គណបក្សរដ្ឋបានរំលោភលើសិទ្ធិរបស់អ្នកនិពន្ធក្រោមមាត្រា ២,៣,១៤ និង ១៥ នៃអនុសញ្ញានេះដោយយកអនុសាសន៍ទូទៅរបស់គណៈកម្មាធិការលេខ ២៨(២០១០),លេខ ៣៣(២០១៥),លេខ ៣៤(២០១៦)និងលេខ ៣៥(២០១៧)ស្តីពីអំពើហិង្សាយេនឌ័រលើស្ត្រីធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពអនុសាសន៍ទូទៅលេខ ១៩(កថាខណ្ឌ ៧ នៃមតិ)។
ប្រភពនៃការបោះពុម្ពផ្សាយ: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4438-19-2023 .
