Дополнения от 31.05.2024 к практике в Комитетах ООН
Дело "Олег Агеев против Республики Беларусь". Соображения Комитета по правам человека от 15 июля 2021 года. Сообщение N 2862/2016.
В 2016 году автору сообщения была оказана помощь в подготовке жалобы. Впоследствии жалоба была коммуницирована Республике Беларусь.
Как усматривалось из текста Соображений, автор утверждал, что его право на свободу выражения мнений было необоснованно ограничено вследствие запрета заниматься профессиональной деятельностью и наложения на него санкций за выражение мнения. По мнению автора, вопреки гарантиям, предусмотренным пунктами 1 и 3 статьи 14 Пакта, дело автора было рассмотрено Квалификационной комиссией Министерства юстиции, которая не является независимым органом. Автор не был уведомлен о выдвинутых против него обвинениях и узнал о них только после того, как Квалификационная комиссия приняла решение о прекращении действия его лицензии, и не был приглашен на заседание Комиссии.
Правовые позиции Комитета: концепция определения прав и обязанностей "в каком-либо гражданском процессе" является сложной. Она по-разному формулируется в текстах Пакта на различных языках, которые, согласно его статье 53, считаются равно аутентичными, и подготовительные материалы не разрешают проблемы расхождений в текстах на разных языках. Комитет отмечает, что в основе концепции "гражданского процесса" или его эквивалентов в текстах на других языках лежит, скорее, природа данного права, а не статус одной из сторон или конкретного форума, предоставляемого внутренними правовыми системами для определения конкретных прав (См., например: Комитет по правам человека, дело "И.Л. против Канады", сообщение N 112/1981.). Эта концепция охватывает:
a) судебные процедуры, призванные определять права и обязанности, имеющие отношение к областям договоров, имущества и гражданских правонарушений в области гражданского права;
b) эквивалентные понятия в области административного права, такие как увольнение государственных служащих по причинам иным, нежели дисциплинарные, определение пособий по системе социального страхования или пенсионные права военнослужащих, или процедуры, касающиеся использования государственных земель или изъятия частной собственности. Наряду с этим она может охватывать другие процедуры, которые должны, однако, оцениваться в зависимости от каждого конкретного случая в свете природы данного права. Комитет считает, что в данном случае применим третий сценарий, и полагает, что разбирательство, связанное с прекращением действия адвокатской лицензии автора, подпадает под понятие "гражданский процесс", поскольку оно связано с определением гражданских прав и обязанностей (пункт 7.4 Соображений).
Ссылаясь на пункт 13 своего Замечания общего порядка N 34 (2011), Комитет напоминает: свобода выражения мнений предполагает свободу прессы и других средств информации, которые могли бы комментировать государственные вопросы без контроля или ограничений и информировать о них общественность, и что широкая общественность, в свою очередь, имеет право получать продукт деятельности средств информации. Комитет отмечает, что адвокаты, как и другие граждане, имеют право на свободу выражения мнений. В частности, адвокаты имеют право принимать участие в публичном обсуждении вопросов, касающихся права, отправления правосудия и поощрения и защиты прав человека (пункт 7.11 Соображений).
Право, защищаемое пунктом 2 статьи 19 Международного пакта о гражданских и политических правах, не является абсолютным и может быть подвергнуто определенным ограничениям. Однако любые ограничения должны быть предусмотрены законом и налагаться только по одному из оснований, изложенных в пункте 3 статьи 19, а именно - если они необходимы для защиты прав и репутации других лиц или для охраны государственной безопасности, общественного порядка, здоровья или нравственности населения. Комитет напоминает также, что государство-участник должно предоставлять правовое обоснование любого установленного ограничения на осуществление права свободного выражения мнений (пункт 7.13 Соображений) (См.: дело "Корнеенко против Беларуси" (CCPR/C/95/D/1553/2007).).
Оценка Комитетом фактических обстоятельств дела: в отношении процедуры, которой воспользовалось Министерство юстиции, автор заявил, что он не был уведомлен о проводимой проверке его работы в качестве адвоката, и ему не сообщили, что его дело рассматривает Квалификационная комиссия, и поэтому он не знал о разбирательстве в его отношении и о том, как построить свою защиту. Автор утверждал, что существовали и другие возможности, например, дисциплинарная процедура в Минской городской коллегии адвокатов, которая могла быть задействована в данном случае, но к ней не прибегли. Кроме того, основания для создания Квалификационной комиссии Комитетом государственной безопасности по-прежнему держатся в тайне. В этом контексте из юридической консультации автора был изъят ряд документов, относящихся к его профессиональной деятельности, таких как: договоры с клиентами, журнал учета этих договоров и лицевые счета - ежемесячные отчеты перед Минской городской коллегией адвокатов по конкретным делам и размеру отработанного гонорара, которые впоследствии были использованы в разбирательстве против него. Кроме того, автор узнал от руководителя Минской городской коллегии адвокатов о том, что действие его лицензии будет прекращено только 14 февраля 2011 года, незадолго до того, как Министерство юстиции официально уведомило его о прекращении действия его лицензии 16 февраля 2011 года (пункт 7.5 Соображений).
Комитет отметил утверждения автора о том, что оценка его профессиональной деятельности и решение о прекращении действия его адвокатской лицензии были проведены исполнительным органом в обход компетентного регулирующего органа. Комитет также принял к сведению утверждение автора о том, что ему не позволили дать какие-либо объяснения в свою защиту и быть представленным адвокатом. Комитет далее отметил, что ни одно из этих утверждений не было рассмотрено или опровергнуто государством-участником (пункт 7.6 Соображений).
Комитет счел, что представленные факты, касающиеся обстоятельств отзыва адвокатской лицензии автора и способа, которым это было сделано, свидетельствовали о грубом и неоправданном вмешательстве властей государства-участника в основополагающий принцип независимости юристов (пункт 7.7 Соображений).
Комитет отметил: сама серьезность санкции в рассматриваемом разбирательстве, которое привело к отзыву лицензии автора на осуществление адвокатской деятельности, требовала неукоснительного соблюдения и уважения всех гарантий надлежащей правовой процедуры и справедливого судебного разбирательства. Комитет принял к сведению заявление автора о том, что он не был уведомлен о возбужденном против него разбирательстве, не имел возможности оспорить выдвинутые обвинения и не мог быть юридически представлен. Более того, само разбирательство производилось органом, состоящим из работников исполнительных органов, в обход компетентного регулирующего органа. Комитет счел, что такие процедуры были явно произвольными, предвзятыми и нарушающими принцип независимости юристов, и тем самым несовместимыми с основными гарантиями, изложенными в пункте 1 статьи 14 Пакта, которые требуют справедливого разбирательства дела обвиняемых компетентным, независимым и беспристрастным судом, созданным на основании закона (пункт 7.8 Соображений).
Комитет также отметил следующее - автор подвергся санкциям в виде лишения лицензии на занятие юридической практикой, в частности, за то, что он сделал публичное заявление в средствах массовой информации относительно прав задержанных на получение посылок. Среди этих задержанных был клиент автора, бывший кандидат в президенты, который был арестован по окончании выборов и содержался в следственном изоляторе Комитета государственной безопасности. Сам факт, что автор подвергся санкциям за общение со средствами массовой информации, равносилен ограничению его права на свободу выражения мнений (пункт 7.12 Соображений).
Комитет указал - тот факт, что автор подвергся суровому наказанию, в частности, за то, что сделал публичное заявление для средств массовой информации, не оспаривался. Комитет подчеркнул также, что ни государство-участник в контексте данного сообщения, ни национальные органы, рассматривавшие этот вопрос, включая суды, не представили никакого объяснения, имеющего отношение к обоснованию ограничения прав автора по пункту 2 статьи 19 для целей пункта 3 статьи 19 Пакта. В отсутствие какого-либо обоснования Комитет счел, что право автора на свободу выражения мнений, защищаемое пунктом 2 статьи 19 Пакта, было необоснованно ограничено и нарушено (пункт 7.14 Соображений).
Выводы Комитета: представленные факты свидетельствовали о нарушении государством-участником пункта 1 статьи 14 и пункта 2 статьи 19 Пакта.
Источник публикации: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4597-15-iyulya-2021-goda-vyigrano-delo-v-komitete-oon-po-pravam-cheloveka .
The case of Oleg Ageev v. the Republic of Belarus. Views of the Human Rights Committee of July 15, 2021. Communication No. 2862/2016.
In 2016, the author of the communication was assisted in preparing a complaint. Subsequently, the complaint was communicated to the Republic of Belarus.
As seen from the text of the Considerations, the author claimed that his right to freedom of expression was unreasonably restricted due to the prohibition of engaging in professional activities and the imposition of sanctions on him for expressing his opinion. According to the author, contrary to the guarantees provided for in paragraphs 1 and 3 of article 14 of the Covenant, the author's case was examined by the Qualification Commission of the Ministry of Justice, which is not an independent body. The author was not notified of the charges against him and found out about them only after the Qualification Commission decided to terminate his license, and was not invited to a meeting of the Commission.
Legal positions of the Committee: the concept of defining rights and obligations "in any civil process" is complex. It is formulated differently in the texts of the Covenant in different languages, which, according to its article 53, are considered equally authentic, and the preparatory materials do not resolve the problem of discrepancies in the texts in different languages. The Committee notes that the concept of "civil procedure" or its equivalents in texts in other languages is based rather on the nature of the right in question, rather than on the status of one of the parties or a specific forum provided by domestic legal systems to determine specific rights (See, for example: the Human Rights Committee, the case of "I.L. v. Canada", communication No. 112/1981.). This concept covers:
(a) Judicial procedures designed to determine the rights and obligations relevant to the areas of contracts, property and tort in the field of civil law;
(b) Equivalent concepts in the field of administrative law, such as the dismissal of civil servants for reasons other than disciplinary, the determination of social insurance benefits or pension rights of military personnel, or procedures relating to the use of public lands or the seizure of private property. In addition, it may cover other procedures, which should, however, be assessed on a case-by-case basis in the light of the nature of the right in question. The Committee considers that the third scenario applies in this case and considers that the proceedings related to the termination of the author's lawyer's license fall under the concept of "civil procedure", since it is related to the definition of civil rights and obligations (paragraph 7.4 of the Views).
Referring to paragraph 13 of its general comment No. 34 (2011), the Committee recalls: freedom of expression implies freedom of the press and other media that could comment on State issues without control or restrictions and inform the public about them, and that the general public, in turn, has the right to receive the product of media activities. The Committee notes that lawyers, like other citizens, have the right to freedom of expression. In particular, lawyers have the right to participate in public discussions on issues related to law, the administration of justice and the promotion and protection of human rights (paragraph 7.11 of the Views).
The right protected by article 19, paragraph 2, of the International Covenant on Civil and Political Rights is not absolute and may be subject to certain restrictions. However, any restrictions must be provided for by law and imposed only on one of the grounds set out in paragraph 3 of article 19, namely, if they are necessary to protect the rights and reputation of others or to protect State security, public order, public health or morals. The Committee also recalls that the State party must provide a legal justification for any established restriction on the exercise of the right to freedom of expression (paragraph 7.13 of the Views) (See: Korneenko v. Belarus (CCPR/C/95/D/1553/2007).).
The Committee's assessment of the factual circumstances of the case: with regard to the procedure used by the Ministry of Justice, the author stated that he had not been notified of the ongoing review of his work as a lawyer, and he had not been informed that his case was being considered by the Qualification Commission, and therefore he did not know about the proceedings against him and how to build his protection. The author claimed that there were other possibilities, for example, a disciplinary procedure at the Minsk City Bar Association, which could have been involved in this case, but it was not resorted to. In addition, the grounds for the establishment of the Qualification Commission by the State Security Committee are still kept secret. In this context, a number of documents related to his professional activities were withdrawn from the author's legal advice, such as: contracts with clients, a record book of these contracts and personal accounts - monthly reports to the Minsk City Bar Association on specific cases and the amount of the worked fee, which were subsequently used in proceedings against him. In addition, the author learned from the head of the Minsk City Bar Association that his license would be terminated only on February 14, 2011, shortly before the Ministry of Justice officially notified him of the termination of his license on February 16, 2011 (paragraph 7.5 of the Considerations).
The Committee noted the author's claims that the assessment of his professional activity and the decision to terminate his lawyer's license were carried out by the executive body bypassing the competent regulatory authority. The Committee also took note of the author's claim that he was not allowed to give any explanations in his defense and to be represented by a lawyer. The Committee further noted that none of these allegations had been examined or refuted by the State party (paragraph 7.6 of the Views).
The Committee considered that the facts presented concerning the circumstances of the revocation of the author's lawyer's license and the manner in which it was done indicated gross and unjustified interference by the State party's authorities with the fundamental principle of the independence of lawyers (paragraph 7.7 of the Views).
The Committee noted that the very seriousness of the sanction in the proceedings under consideration, which led to the revocation of the author's license to practice law, required strict observance and respect for all guarantees of due process and fair trial. The Committee took note of the author's statement that he had not been notified of the proceedings against him, had no opportunity to challenge the charges and could not be legally represented. Moreover, the proceedings themselves were conducted by a body consisting of employees of executive bodies, bypassing the competent regulatory authority. The Committee considered that such procedures were manifestly arbitrary, biased and in violation of the principle of the independence of lawyers, and thus incompatible with the basic guarantees set out in article 14, paragraph 1, of the Covenant, which require a fair trial of the accused by a competent, independent and impartial court established by law (paragraph 7.8 of the Views).
The Committee also noted the following - the author was sanctioned in the form of deprivation of his license to practice law, in particular, for making a public statement in the media regarding the rights of detainees to receive parcels. Among those detained was the author's client, a former presidential candidate, who was arrested after the election and held in the detention center of the State Security Committee. The very fact that the author was sanctioned for communicating with the media amounts to a restriction of his right to freedom of expression (paragraph 7.12 of the Considerations).
The Committee indicated that the fact that the author had been severely punished, in particular for making a public statement to the media, was not disputed. The Committee also stressed that neither the State party, in the context of the communication, nor the national authorities dealing with the matter, including the courts, had provided any explanation relevant to the justification for the restriction of the author's rights under article 19, paragraph 2, for the purposes of article 19, paragraph 3, of the Covenant. In the absence of any justification, the Committee considered that the author's right to freedom of expression, protected by article 19, paragraph 2, of the Covenant, had been unreasonably restricted and violated (paragraph 7.14 of the Views).
The Committee's conclusions: The facts presented indicated a violation by the State party of articles 14, paragraph 1, and 19, paragraph 2, of the Covenant.
Source of the publication: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4598-on-july-15-2021-the-case-was-won-in-the-un-human-rights-committee .
Oleg Ageev诉白俄罗斯共和国案。 2021年7月15日人权委员会的意见。 第2862/2016号来文。
2016年，来文提交人得到了协助准备投诉。 随后，该申诉转达白俄罗斯共和国。
从考虑的案文可以看出，提交人声称，由于禁止从事专业活动和对他发表意见施加制裁，他的言论自由权受到了不合理的限制。 据提交人称，与《公约》第十四条第1款和第3款规定的保障相反，提交人的案件由司法部资格委员会审查，该委员会不是一个独立的机构。 提交人没有被告知对他的指控，只有在资格委员会决定终止他的执照后才发现这些指控，也没有被邀请参加委员会的会议。
委员会的法律立场："在任何民事程序中"定义权利和义务的概念是复杂的。 《盟约》不同语文的案文中有不同的措词,根据《盟约》第五十三条,这些案文被认为具有同等效力,而筹备材料并没有解决不同语文案文差异的问题。 委员会注意到，"民事诉讼"的概念或其他语文文本中的等同概念，而是基于有关权利的性质，而不是基于当事一方的地位或国内法律制度提供的确定具体权利的具体论坛(例如，见：人权事务委员会，"I.l.诉加拿大"案，第112/1981号来文。). 这个概念涵盖:
(a)旨在确定与民法领域的合同、财产和侵权领域有关的权利和义务的司法程序;
(b)行政法领域的同等概念,例如以纪律以外的理由解雇公务员,确定军事人员的社会保险福利或养恤金权利,或与使用公共土地或扣押私人财产有关的程序。 此外，它还可包括其他程序，但应根据有关权利的性质逐案评估这些程序。 委员会认为第三种情况适用于本案并认为与终止提交人律师执照有关的诉讼属于"民事诉讼"的概念因为它与公民权利和义务的定义有关(《意见》第7.4
在提到第34号一般性意见(2011年)第13段时，委员会回顾：言论自由意味着新闻自由和其他媒体的自由，可以不受控制或限制地对国家问题发表评论，并向公众通报这些问题，而一般公众则有权获得媒体活动的成果。 委员会注意到，律师与其他公民一样，有言论自由的权利。 特别是，律师有权参加有关法律、司法和促进和保护人权问题的公开讨论（《意见》第7.11段）。
《公民权利和政治权利国际公约》第十九条第二款所保护的权利不是绝对的，可能受到某些限制。 但是，任何限制都必须由法律规定，并且只能基于第19条第3款所述的理由之一，即，如果这些限制是为了保护他人的权利和声誉或保护国家安全、公共秩序、公共健康或道德所必需的。 委员会还回顾，缔约国必须为对行使言论自由权的任何既定限制提供法律依据(《意见》第7.13段)(见：Korneenko诉白俄罗斯(CCPR/C/95/D/1553/2007)。).
委员会对案件事实情况的评估：关于司法部使用的程序，提交人说，他没有被告知正在审查他作为律师的工作，也没有被告知他的案件正在由资格委员会审议，因此他不知道对他的诉讼程序以及如何建立他的保护。 提交人声称，还有其他可能性，例如，明斯克市律师协会的纪律程序，本可以参与本案，但没有诉诸。 此外，国家安全委员会成立资格委员会的理由仍然保密。 在这方面，从提交人的法律咨询中撤回了一些与他的专业活动有关的文件，例如：与客户签订的合同、这些合同的记录簿和个人账户--每月向明斯克市律师协会提交的关于具体案件和工作费数额的报告，这些报告后来被用于对他的诉讼。 此外提交人从明斯克市律师协会负责人处获悉他的执照将仅在2011年2月14日即司法部于2011年2月16日正式通知他执照终止前不久(《注意事项》第7.5
委员会注意到提交人声称对其专业活动的评估和终止其律师执照的决定是由执行机构绕过主管监管当局进行的。 委员会还注意到提交人声称，不允许他在辩护中作出任何解释，也不允许由律师代理。 委员会还注意到，缔约国没有审查或驳斥这些指控(《意见》第7.6段)。
委员会认为，就吊销提交人律师执照的情况和吊销执照的方式所提出的事实表明，缔约国当局对律师独立的基本原则进行了粗暴和无理的干涉(《意见》第7.7段)。
委员会注意到，审议中的诉讼程序的制裁非常严重，导致撤销了提交人的执业许可证，因此需要严格遵守和尊重适当程序和公平审判的所有保障。 委员会注意到提交人的声明，即他没有被告知对他的诉讼，没有机会对指控提出异议，也不能得到法律代表。 此外，诉讼本身是由一个由执行机构雇员组成的机构进行的，绕过主管监管当局。 委员会认为，这种程序显然是武断的、有偏见的，违反了律师独立性原则，因此不符合《公约》第十四条第1款规定的基本保障，因为该款要求由依法设立的主管、独立和公正的法院对被告进行公正审判(《意见》第7.8段)。
委员会还注意到以下情况--提交人因在媒体上就被拘留者领取包裹的权利发表公开声明而受到剥夺其执业许可证的形式的制裁。 被拘留者中有提交人的当事人，一位前总统候选人，他在选举后被捕，被关押在国家安全委员会的拘留所。 提交人因与媒体交流而受到制裁这一事实本身就限制了他的言论自由权(考虑因素第7.12段)。
委员会指出，提交人受到严厉惩罚，特别是因为向媒体发表公开声明，这一事实没有争议。 委员会还强调，在来文中，缔约国和处理此事的国家当局，包括法院，都没有就为《公约》第十九条第三款的目的限制提交人根据第十九条第2款享有的权利的理由作出任何解释。 在没有任何理由的情况下，委员会认为，受《公约》第十九条第二款保护的提交人的言论自由权受到了不合理的限制和侵犯(《意见》第7.14段)。
委员会的结论：所陈述的事实表明，缔约国违反了《公约》第十四条第一款和第十九条第二款。
出版物的来源: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4599-2021-7-15 .
Справа "Алег Агееў супраць Рэспублікі Беларусь". Меркаванні Камітэта па правах чалавека ад 15 ліпеня 2021 года. Паведамленне N 2862/2016.
У 2016 годзе аўтару паведамлення была аказана дапамога ў падрыхтоўцы скаргі. Пасля скарга была камунікаваная Рэспубліцы Беларусь.
Як угледжвалася з тэксту меркаванняў, аўтар сцвярджаў, што яго права на свабоду выказвання меркаванняў было неабгрунтавана абмежавана з прычыны забароны займацца прафесійнай дзейнасцю і накладання на яго санкцый за выказванне меркавання. На думку аўтара, насуперак гарантыям, прадугледжаных пунктамі 1 і 3 артыкула 14 Пакта, справа аўтара была разгледжана кваліфікацыйнай камісіяй Міністэрства юстыцыі, якая не з'яўляецца незалежным органам. Аўтар не быў апавешчаны аб выстаўленых супраць яго абвінавачваннях і даведаўся пра іх толькі пасля таго, як кваліфікацыйная камісія прыняла рашэнне аб спыненні дзеяння яго ліцэнзіі, і не быў запрошаны на пасяджэнне камісіі.
Прававыя пазіцыі камітэта: канцэпцыя вызначэння правоў і абавязкаў "у якім-небудзь грамадзянскім працэсе" з'яўляецца складанай. Яна па-рознаму фармулюецца ў тэкстах Пакта на розных мовах, якія, згодна з яго артыкулам 53, лічацца роўна аўтэнтычнымі, і падрыхтоўчыя матэрыялы не дазваляюць праблемы разыходжанняў у тэкстах на розных мовах. Камітэт адзначае, што ў аснове канцэпцыі " грамадзянскага працэсу "або яго эквівалентаў у тэкстах на іншых мовах ляжыць, хутчэй, прырода дадзенага права, а не статус адной з бакоў або канкрэтнага форуму, які прадастаўляецца ўнутранымі прававымі сістэмамі для вызначэння канкрэтных правоў (гл., напрыклад: камітэт па правах чалавека, справа" І.Л. супраць Канады", паведамленне N 112/1981.). Гэтая канцэпцыя ахоплівае:
a) судовыя працэдуры, закліканыя вызначаць правы і абавязкі, якія маюць дачыненне да абласцей дагавораў, маёмасці і грамадзянскіх правапарушэнняў у галіне грамадзянскага права;
b) эквівалентныя паняцці ў галіне адміністрацыйнага права, такія як звальненне дзяржаўных служачых па прычынах іншым, чым дысцыплінарныя, вызначэнне дапамог па сістэме сацыяльнага страхавання або пенсійныя правы вайскоўцаў, або працэдуры, якія тычацца выкарыстання дзяржаўных зямель ці канфіскацыі прыватнай уласнасці. Разам з гэтым яна можа ахопліваць іншыя працэдуры, якія павінны, аднак, ацэньвацца ў залежнасці ад кожнага канкрэтнага выпадку ў святле прыроды дадзенага права. Камітэт лічыць, што ў дадзеным выпадку выкарыстоўваецца і ў дачыненні трэці сцэнар, і мяркуе, што разгляд, звязанае са спыненнем дзеяння адвакацкай ліцэнзіі аўтара, падпадае пад паняцце "грамадзянскі працэс", паколькі яно звязана з вызначэннем грамадзянскіх правоў і абавязкаў (пункт 7.4 меркаванняў).
Спасылаючыся на пункт 13 свайго заўвагі агульнага парадку N 34 (2011), Камітэт нагадвае: свабода выказвання меркаванняў прадугледжвае свабоду прэсы і іншых сродкаў інфармацыі, якія маглі б каментаваць дзяржаўныя пытанні без кантролю або абмежаванняў і інфармаваць пра іх грамадскасць, і што шырокая грамадскасць, у сваю чаргу, мае права атрымліваць прадукт дзейнасці сродкаў інфармацыі. Камітэт адзначае, што адвакаты, як і іншыя грамадзяне, маюць права на свабоду выказвання меркаванняў. У прыватнасці, адвакаты маюць права прымаць удзел у публічным абмеркаванні пытанняў, якія тычацца права, адпраўлення правасуддзя і заахвочвання і абароны правоў чалавека (пункт 7.11 меркаванняў).
Права, якое абараняецца пунктам 2 артыкула 19 Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах, не з'яўляецца абсалютным і можа быць падвергнута пэўным абмежаванням. Аднак любыя абмежаванні павінны быць прадугледжаны законам і накладацца толькі па адной з падстаў, выкладзеных у пункце 3 артыкула 19, а менавіта - калі яны неабходныя для абароны правоў і рэпутацыі іншых асоб або для аховы дзяржаўнай бяспекі, грамадскага парадку, здароўя або маральнасці насельніцтва. Камітэт нагадвае таксама, што дзяржава-ўдзельніца павінна прадастаўляць прававое абгрунтаванне любога ўсталяванага абмежавання на ажыццяўленне права свабоднага выказвання меркаванняў (пункт 7.13 меркаванняў) (гл.: справа "Карняенка супраць Беларусі" (CCPR/C/95/D/1553/2007).).
Ацэнка Камітэтам фактычных абставінаў справы: у дачыненні да працэдуры, якой скарысталася Міністэрства юстыцыі, аўтар заявіў, што ён не быў апавешчаны аб праведзенай праверцы яго працы ў якасці адваката, і яму не паведамілі, што яго справу разглядае кваліфікацыйная камісія, і таму ён не ведаў пра разгляд у яго дачыненні і пра тое, як пабудаваць сваю абарону. Аўтар сцвярджаў, што існавалі і іншыя магчымасці, напрыклад, дысцыплінарная працэдура ў Мінскай гарадской калегіі адвакатаў, якая магла быць задзейнічана ў дадзеным выпадку, але да яе не звярнуліся. Акрамя таго, падставы для стварэння кваліфікацыйнай камісіі Камітэтам дзяржаўнай бяспекі па-ранейшаму трымаюцца ў таямніцы. У гэтым кантэксце з юрыдычнай кансультацыі аўтара быў канфіскаваны шэраг дакументаў, якія адносяцца да яго прафесійнай дзейнасці, такіх як: дагаворы з кліентамі, часопіс уліку гэтых дагавораў і асабовыя рахункі - штомесячныя справаздачы перад мінскай гарадской калегіяй адвакатаў па канкрэтных справах і памеры адпрацаванага ганарару, якія пасля былі выкарыстаны ў разглядзе супраць яго. Акрамя таго, аўтар даведаўся ад кіраўніка Мінскай гарадской калегіі адвакатаў аб тым, што дзеянне яго ліцэнзіі будзе спынена толькі 14 лютага 2011 года, незадоўга да таго, як Міністэрства юстыцыі афіцыйна паведаміла яго аб спыненні дзеяння яго ліцэнзіі 16 лютага 2011 года (пункт 7.5 меркаванняў).
Камітэт адзначыў сцвярджэнні аўтара аб тым, што ацэнка яго прафесійнай дзейнасці і рашэнне аб спыненні дзеяння яго адвакацкай ліцэнзіі былі праведзены выканаўчым органам у абыход кампетэнтнага рэгулюе органа. Камітэт таксама прыняў да ведама сцвярджэнне аўтара аб тым, што яму не дазволілі даць якія-небудзь тлумачэнні ў сваю абарону і быць прадстаўленым адвакатам. Камітэт далей адзначыў, што ні адно з гэтых сцвярджэнняў не было разгледжана або аспрэчана дзяржавай-удзельніцай (пункт 7.6 меркаванняў).
Камітэт палічыў, што прадстаўленыя факты, якія тычацца абставінаў адклікання адвакацкай ліцэнзіі аўтара і спосабу, якім гэта было зроблена, сведчылі аб грубым і неапраўданым умяшанні ўладаў дзяржавы-ўдзельніка ў асноватворны прынцып незалежнасці юрыстаў (пункт 7.7 меркаванняў).
Камітэт адзначыў: сама сур'ёзнасць санкцыі ў разгляданым разглядзе, якое прывяло да адклікання ліцэнзіі аўтара на ажыццяўленне адвакацкай дзейнасці, патрабавала няўхільнага захавання і павагі ўсіх гарантый належнай прававой працэдуры і справядлівага судовага разбору. Камітэт прыняў да ведама заяву аўтара аб тым, што ён не быў апавешчаны аб узбуджаным супраць яго разглядзе, не меў магчымасці аспрэчыць вылучаныя абвінавачванні і не мог быць юрыдычна прадстаўлены. Больш за тое, само разбіральніцтва выраблялася органам, якія складаюцца з работнікаў выканаўчых органаў, у абыход кампетэнтнага рэгулюе органа. Камітэт палічыў, што такія працэдуры былі відавочна адвольнымі, прадузятымі і парушаючымі прынцып незалежнасці юрыстаў, і тым самым несумяшчальнымі з асноўнымі гарантыямі, выкладзенымі ў пункце 1 артыкула 14 Пакта, якія патрабуюць справядлівага разгляду справы абвінавачаных кампетэнтным, незалежным і бесстароннім судом, створаным на падставе закона (пункт 7.8 меркаванняў).
Камітэт таксама адзначыў наступнае-аўтар падвергнуўся санкцыям у выглядзе пазбаўлення ліцэнзіі на занятак юрыдычнай практыкай, у прыватнасці, за тое, што ён зрабіў публічную заяву ў сродках масавай інфармацыі адносна правоў затрыманых на атрыманне пасылак. Сярод гэтых затрыманых быў кліент аўтара, былы кандыдат у прэзідэнты, які быў арыштаваны пасля заканчэння выбараў і ўтрымліваўся ў следчым ізалятары Камітэта дзяржаўнай бяспекі. Сам факт, што аўтар падвергнуўся санкцыям за зносіны са сродкамі масавай інфармацыі, раўнасільны абмежавання яго права на свабоду выказвання меркаванняў (пункт 7.12 меркаванняў).
Камітэт адзначыў-той факт, што аўтар падвергнуўся суроваму пакаранню, у прыватнасці, за тое, што зрабіў публічную заяву для сродкаў масавай інфармацыі, не аспрэчваўся. Камітэт падкрэсліў таксама, што ні дзяржава-удзельнік у кантэксце дадзенага паведамлення, ні нацыянальныя органы, якія разглядалі гэтае пытанне, уключаючы суды, не прадставілі ніякага тлумачэння, якое мае дачыненне да абгрунтавання абмежавання правоў аўтара па пункце 2 артыкула 19 для мэт пункта 3 артыкула 19 Пакта. У адсутнасць якога-небудзь абгрунтавання камітэт палічыў, што права аўтара на свабоду выказвання меркаванняў, якое абараняецца пунктам 2 артыкула 19 Пакта, было неабгрунтавана абмежавана і парушана (пункт 7.14 меркаванняў).
Высновы камітэта: прадстаўленыя факты сведчылі аб парушэнні дзяржавай-удзельнікам пункта 1 артыкула 14 і пункта 2 артыкула 19 Пакта.
Крыніца публікацыі: https://espchhelp.ru/koon/blog-koon/4600-15-lipenya-2021-goda-vyjgranaya-sprava-kamitetse-aan-pa-pravakh-chalaveka .
